بین الملل

روسیه بیش از یک سال تلاش کرده پاکروفسک را تصرف کند و تلفات سنگینی در این مدت داده است.تحلیل‌گران و وبلاگ‌نویسان نظامی اوکراینی تأیید کرده‌اند که روسیه اکنون بخش عمده‌ای از پاکروفسک را در اختیار دارد و نقشه‌های نبرد نیز این موضوع را نشان می‌دهد.پوتین که از پیشروی‌های اخیر در جبهه روحیه گرفته، در هفته‌های اخیر بارها تاکید کرده که ارتش روسیه آماده ادامه جنگ است اگر دیپلماسی شکست بخورد، و گفته است که نیروهایش همچنان در حال پیشروی هستند.

عزم رئیس‌جمهوری آمریکا برای قدرت‌نمایی مجدد در مناطق نزدیک ایالات متحده، منعکس‌کننده سیاستی است که دو قرن پیش توسط یکی از پیشینیان او یعنی جیمز مونرو اجرا شد. مونر در سال 1823 به قدرت‌های اروپایی هشدار داد از نیمکره غربی که قرار بود منطقه نفوذ ایالات متحده باشد، دور بمانند.ایده او به «دکترین مونرو» تبدیل شد که بعدتر توسط رئیس‌جمهور روزولت تقویت شد، آن هم در زمانی که روزولت دستور مداخله نظامی آمریکا در آمریکای لاتین را در جهت حفاظت از منافع آمریکا صادر کرد. این دوره‌ای از دیپلماسی قایق‌های توپ‌دار بود، یعنی استفاده از قدرت نیروی دریایی برای ترساندن یک کشور دیگر؛ رویکردی که اکنون توسط ترامپ احیا شده است.

ایالات متحده تلاش دارد با پیوندزدن اقتصاد و امنیت، نه‌تنها فاصله خود را با چین حفظ کند، بلکه رهبری نظم آینده اقتصاد جهانی را نیز بازسازی کند. نظم جدید به‌جای تلاش برای جهان‌سازی یکپارچه، بر ایجاد زنجیره‌های تأمین امن، کنترل فناوری‌های کلیدی و مدیریت رقابت استراتژیک استوار است. در چنین شرایطی، کشورهایی که بتوانند موقعیت خود را در میان این چرخش تعریف کنند و متناسب با نیازهای ژئو‌اقتصادی جهان دست به بازآرایی داخلی بزنند، به بازیگران تأثیرگذار آینده تبدیل خواهند شد.این چرخش بزرگ، نه یک تغییر مقطعی یا حزبی، بلکه بازتعریف بلندمدت نقش ایالات متحده در جهان است؛ چرخشی که اقتصاد جهانی را در سال‌های آینده به‌طور بنیادین شکل خواهد داد.

ونزوئلا بزرگ‌ترین ذخایر اثبات‌شده نفت جهان را در اختیار دارد؛ عاملی که به باور بسیاری از کارشناسان، نقش کلیدی در این منازعه دارد. آمریکا طی دهه‌های گذشته همیشه به اهمیت منابع انرژی و تأثیر آن بر تصمیم‌گیری‌های ژئوپلیتیک توجهی ویژه داشته است.از نگاه بسیاری از تحلیلگران، کنترل جریان انرژی، حفظ نفوذ در آمریکای لاتین و جلوگیری از قدرت‌گیری دولت‌های مخالف واشنگتن در منطقه، در تشدید فشارها بر دولت مادورو نقش اساسی دارد.

شرکت‌های هوش مصنوعی چین از مزیت‌های ساختاری قابل‌توجهی نسبت به رقبای آمریکایی برخوردارند. مهم‌ترین این مزیت‌ها به «هزینه تمام‌شده» باز می‌گردد؛ هزینه‌ای که هم توسعه و به‌روزرسانی نسل‌های جدید مدل‌ها را شامل می‌شود و هم مخارج استفاده و نگهداری مدل‌های زبانی بزرگ برای مشتریان. شکاف میان دو سوی این رقابت به‌قدری عمیق است که در حوزه هزینه‌های توسعه، چین عملاً در دنیایی متفاوت قرار می‌گیرد.

رقابت آمریکا و چین در حوزه هوش مصنوعی نه تنها یک رقابت فناورانه است، بلکه بازتعریف بنیادین قدرت و ثروت در جهان دیجیتال را به همراه دارد. این رقابت، با ابعاد اقتصادی، امنیتی، اجتماعی و حکمرانی، آینده نظم جهانی را تحت تأثیر قرار خواهد داد و مسیر کشورها را در مواجهه با تحولات سریع فناوری دگرگون می‌کند. آمریکا با نوآوری، سرمایه‌گذاری خطرپذیر و زیرساخت‌های پیشرفته و چین با مقیاس‌پذیری صنعتی و داده‌محوری، مسیرهای متفاوت اما همسنگی را دنبال می‌کنند و آینده قدرت جهانی نه با قدرت نظامی، بلکه با تسلط بر منابع داده و الگوریتم‌های تصمیم‌ساز تعیین خواهد شد.

نظام بین‌المللی، با وجود اینکه در مرحله گذار خطرناکی قرار دارد، اجتناب از انفجار جهانی غیرممکن نیست، اما نیازمند آن است که قدرت‌های بزرگ -به ویژه ایالات متحده- ارزیابی مجددی جامع از نقش، توانایی‌ها، اولویت‌ها و استراتژی‌های خود، به دور از زیاده‌روی در گسترش نظامی و مالی، و از اختلافات سیاسی که تصمیم‌گیرندگان را فلج می‌کند، انجام دهند.

طبق یافته‌های تازه کمیسیون بازبینی اقتصادی و امنیتی آمریکا–چین، شی جین‌پینگ در تلاش است یک «نظم جهانی بدیل» بسازد که در آن پکن در مرکز قرار دارد و با اتکا بر دولت‌های غیردموکراتیک هم‌پیمان، از جمله روسیه و کره شمالی، تقویت می‌شود.چنین شبکه‌ای از «دوستان سودمند»، محاسبات واشنگتن و دیگر پایتخت‌های غربی را پیچیده می‌کند.

تلاش‌ها برای یافتن راه‌حل دیپلماتیک جهت پایان دادن به جنگ اوکراین در چند ماه گذشته روند پیچیده‌ای را طی کرده است. پس از خوش‌بینانه‌های حاصله از اجلاس ماه اوت که در جریانش ترامپ-پوتین در آلاسکا دیدار داشتند، دولت رئیس‌جمهوری آمریکا که از دستیابی به آتش‌بس فوری ناامید شده بود، به تحریم‌های شدیدتر و تهدیدهای نظامی روی آورد. اما اکنون ایالات متحده طرح صلح جدید ۲۸ ماده‌ای به همراه تضمین‌های امنیتی برای اوکراین تعریف کرده، طرحی که کیف را بر سر دوراهی قرار داده و اروپا را سرگردان.

در دههٔ گذشته، تعداد درگیری‌های مسلحانهٔ فعال به‌شدت افزایش یافته است. بسیاری از آن‌ها فوق‌العاده مرگبار بوده‌اند.با این حال، درگیری‌های دیگری وجود دارند که هنوز به مرحلهٔ خشونت آشکار نرسیده‌اند—اما اگر فوران کنند، منطقه و جهان را دگرگون خواهند کرد.

طرح ۲۸ ماده‌ای ترامپ دقیقاً همین اعتراف است؛ اعترافی که با زبان حقوقی نوشته شده تا شکست راهبردی غرب را پنهان کند. این طرح در ظاهر «صلح» را پیشنهاد می‌دهد، اما در واقع ثبت رسمی نتیجه جنگ است. نخستین پیام آن روشن است: آمریکا دیگر حاضر نیست هزینه اوکراین را بپردازد.

گزارش‌های جهانی نشان می‌دهد که یک شرکت، یعنی «شرکت تولید نیمه‌رسانای تایوان» (TSMC)، به تنهایی حدود 92 درصد از ظرفیت تولید جهانی تراشه‌های پیشرفته‌تر (کمتر از 10 نانومتر) را در اختیار دارد.این تراشه‌های دقیق، که حجم برخی از آنها از ناخن انگشت تجاوز نمی‌کند، به«نفت جدید» یا به عبارت بهتر «اکسیژن» اقتصاد مدرن تبدیل شده‌اند.

بحران آب در خاورمیانه نه تنها با کمبود منابع و تغییرات اقلیمی مرتبط است، بلکه با سیاست‌های توسعه‌ای کشورها نیز گره خورده است. دولت‌ها با تمرکز بر پروژه‌های برق‌آبی و توسعه صنعتی، گاهی نیازهای جمعیت‌های محلی و کشاورزان را نادیده می‌گیرند. نتیجه این سیاست‌ها افزایش نارضایتی اجتماعی و کاهش اعتماد مردم به دولت‌هاست. در عراق، سوریه و یمن، دسترسی محدود به آب پاکیزه باعث افزایش بیماری‌ها و کاهش کیفیت زندگی شده است. در مناطق شهری، کمبود آب موجب قطعی‌های مکرر و افزایش هزینه‌های زندگی شده و زندگی روزمره مردم را تحت فشار قرار داده است.

تحلیل‌ها نشان می‌دهد ۱۱۸ میلیون کودک با سه یا تعداد بیشتری محرومیت شدید مواجه‌اند و ۱۷ میلیون کودک چهار یا تعداد بیشتری محرومیت را تحمل می‌کنند. «کاترین راسل»، مدیر اجرایی یونیسف دراین‌باره گفته، کودکانی‌که در فقر بزرگ می‌شوند و از نیازهای پایه‌ای مانند تغذیه مناسب، بهداشت کافی و سرپناه محروم‌اند، پیامدهای ویرانگری را برای سلامت و رشد خود تجربه می‌کنند: «اما این وضعیت اجتناب‌پذیر است. هنگامی‌که دولت‌ها با اجرای سیاست‌های مؤثر به پایان‌دادن به فقر کودکان متعهد می‌شوند، دنیایی از فرصت‌ها را برای کودکان فراهم می‌کنند.»

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، با طرح جدید ۲۸ ماده‌ای خود برای پایان دادن به جنگ اوکراین، بار دیگر اعلام کرد که ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، «کارت‌های لازم» برای ادامه نبرد را ندارد و باید به توافقی برسد که به نظر می‌رسد به شدت به نفع مسکو باشد.