برچسب: ونزوئلا

ترامپ پس از تجربه‌ی شکست سیاسی در داخل آمریکا و تضعیف چهره بین‌المللی واشنگتن، ظاهراً به تئوری قدیمی خود بازگشته است:«سیاست یعنی معامله، حتی در جنگ و صلح». اما آنچه امروز دیده می‌شود، تبدیل بحران‌ها به بستر ذخیره و جابجایی سرمایه‌های نامرئی است؛ سرمایه‌هایی که به‌عنوان «پشتیبان مذاکرات صلح» تعریف می‌شوند اما در واقع، مسیر بازچرخانی پول‌های حاصل از تجارت انرژی، فروش تسلیحات و واسطه‌گری کشورهای سوم را می‌سازند.

ترامپ با جایگزین کردن «زور به جای اقناع»؛ سیاست خارجی امریکا را شخصی کرده و اعتبار نسبی امریکا در سیاست بین الملل را در خدمت بلندپروازی و عظمت طلبی شخصی خود قرار داده است.آنچه در رویه سیاست خارجی امریکا در دولت دوم ترامپ شاهد هستیم؛ «افول هژمونی و ترویج زورمندی» در سیاست خارجی امریکاست؛ رویه ای که در کوتاه مدت برای امریکا آورده های محدودی دارد اما در بلندمدت هزینه های هولناکی را به این کشور وارد خواهد کرد.

ونزوئلا از زمان آغاز تحریم نفتی ایالات متحده در اواخر سال گذشته میلادی، ذخایر قابل توجهی از نفت خام را انباشته است. اما تحویل این مقدار نفت به ایالات متحده ممکن است ذخایر نفتی خود ونزوئلا را به پایان برساند. این نفت مطمئنا از مخازن ساحلی و برخی از نفت‌کش‌های توقیف‌شده‌ می‌آید. طبق اعلام فیل فلین، تحلیل‌گر ارشد بازار در گروه پرایس فیوچرز، این کشور حدود 48 میلیون بشکه ظرفیت ذخیره‌سازی دارد که تقریبا پر شده است. طبق برآوردهای صنعتی، این نفت‌کش‌ها حدود 15 تا 22 میلیون بشکه نفت حمل می‌کردند.

راهبرد دولت دوم ترامپ در آمریکای لاتین واجد آثار بلندمدت ساختاری است که می‌تواند چهره این قاره را برای سال‌ها دگرگون کند. یکی از مهم‌ترین تبعات، تضعیف نهادهای منطقه‌ای و چندجانبه است. سازمان‌هایی مانند CELAC، مرکوسور و حتی سازمان کشورهای آمریکایی (OAS) که پیش‌تر نیز با اختلافات داخلی دست‌به‌گریبان بودند، اکنون در برابر آزمونی دشوار قرار گرفته‌اند. ناتوانی این نهادها در ارائه واکنشی واحد به ربایش رئیس‌جمهور یک کشور عضو، این پیام را مخابره می‌کند که نظم منطقه‌ای بیش از هر زمان دیگری شکننده است.در چنین فضایی، دولت‌های آمریکای لاتین ناگزیر به بازتعریف محاسبات امنیتی خود خواهند شد.

ترامپ پس از سرنگونی ونزوئلا، حالا با کشوری ۲۸ میلیونی، ارتشی چندصدهزار نفری، شبه‌نظامیان مسلح و اپوزیسیونی پراکنده روبه‌روست؛ جایی که یک تصمیم اشتباه می‌تواند آمریکا را به درگیری‌ای عمیق‌تر از آنچه تصور می‌شد بکشاند.اقتصاد ونزوئلا که زمانی یکی از مرفه‌ترین کشورهای آمریکای لاتین بود، در طول 20 سال گذشته فروپاشیده است و از هر پنج ونزوئلایی، یک نفر به خارج از کشور مهاجرت کرده است که یکی از بزرگ‌ترین مهاجرت‌های جهان محسوب می‌شود. برکناری مادورو که بیش از 12 سال پس از مرگ هوگو چاوز، رهبر ونزوئلا، رهبری این کشور را بر عهده داشت، می‌تواند به بی‌ثباتی بیشتر در این کشور 28 میلیون نفری منجر شود.

«هیچ خبری از نظم نوین جهانی نیست و اکنون وارد بی‌نظمی جهانی شده ایم. کافیست نگاهی داشته باشیم به اقدامات روسیه در اوکراین یا اقدامات چین در قبال تایوان و در نهایت نیز نوع برخوردی که ایالات متحده با ونزوئلا انجام داد. همه این‌ها نشان دهنده اوج بی‌نظمی در جهان است. توجه داشته باشید که چین، روسیه و ایالات متحده، سه عضو اصلی سازمان ملل متحد و شورای امنیت سازمان ملل متحد محسوب می‌شوند و قرار است امنیت بین الملل را حفظ کنند. اما حالا خود در حال به هم زدن امنیت جهان هستند.»

طرح ربایش که در ونزوئلا انجام شد را آمریکا در جنگ ۱۲ روزه در ایران هم داشت. دو تابعیتی‌ها از خیلی قبل‌تر آمده بودند در صد کیلومتری تهران نشسته بودند، مثلاً یک نجار حرفه‌ای از آلمان با دستگاه‌های درجه یک به اسم مبل‌سازی آمده بود و چند محفظه چوبی برای ربایش درست کرده بود.

یکی از موانع بزرگ ایجاد تغییر در ونزوئلا، حضور فردی به نام «دیوسدادو کابلو» در مقام وزیر کشور است که بر سازمان‌های ضداطلاعات نظامی و غیرنظامی ونزوئلا همچنین شبکه جاسوسی گسترده داخلی آن نفوذ قابل توجهی دارد.خوزه گارسیا، استراتژیست نظامی ونزوئلا در این باره می‌گوید: «تمرکزها اکنون بر دیوسدادو کابلو است. زیرا او ایدئولوژیک‌ترین، خشن‌ترین و غیرقابل پیش‌بینی‌ترین عنصر رژیم ونزوئلا است.»

ترامپ در استراتژی امنیت ملی جدید (NSS) نوامبر ۲۰۲۵، بر کنترل منابع انرژی در نیمکره غربی تأکید کرده و این حمله را بخشی از "صلح از طریق قدرت" دانسته. این اقدام می‌تواند قیمت نفت را برای چین افزایش دهد و وابستگی‌اش به خاورمیانه را بیشتر کند، که خود یک نقطه ضعف استراتژیک است.از سوی دیگر، آمریکا با کنترل احتمالی ونزوئلا می‌تواند صادرات نفت به چین را محدود کند، که این بخشی از جنگ تجاری گسترده‌تر است. تحریم‌های اخیر آمریکا علیه تانکرهای مرتبط با چین، که توسط CNN گزارش شده، نشان‌دهنده این است که واشنگتن قصد دارد زنجیره تأمین انرژی پکن را مختل کند.

در بیانیه نیکولاس مادورو در پی حمله نظامی آمریکا به کشورس آمده است: «جمهوری بولیواری ونزوئلا تجاوز نظامی شدید دولت فعلی ایالات متحده آمریکا علیه خاک ونزوئلا و جمعیت آن در مناطق غیرنظامی و نظامی کاراکاس، پایتخت جمهوری، و ایالت‌های میراندا، آراگوا و لا گوایرا را در برابر جامعه بین‌المللی رد، تکذیب و محکوم می‌کند. این اقدام نقض آشکار منشور سازمان ملل متحد، به ویژه مواد ۱ و ۲ است که احترام به حاکمیت، برابری قانونی دولت‌ها و ممنوعیت استفاده از زور را تضمین می‌کند. چنین تجاوزی صلح و ثبات بین‌المللی، به ویژه در آمریکای لاتین و کارائیب را تهدید می‌کند و جان میلیون‌ها نفر را در معرض خطر جدی قرار می‌دهد.

توقیف نفتکش‌های حامل نفت ونزوئلا توسط ایالات متحده در آب‌های دریای کارائیب، بار دیگر نشان داد که بازار جهانی نفت تا چه اندازه در برابر تحولات ژئوپلیتیکی آسیب‌پذیر است. این اقدام که از سوی واشنگتن در چارچوب تشدید فشارها بر دولت نیکلاس مادورو صورت گرفته، صرفاً یک برخورد حقوقی یا سیاسی نیست، بلکه پیامدهای اقتصادی قابل‌توجهی در کوتاه‌مدت و میان‌مدت برای بازار جهانی نفت به همراه دارد. در کوتاه‌مدت، مهم‌ترین اثر توقیف نفتکش‌ها، افزایش «ریسک ژئوپلیتیکی» در بازار نفت است. حتی اگر حجم واقعی نفت توقیف‌شده سهم محدودی از عرضه جهانی داشته باشد، نفس تهدید علیه جریان آزاد انرژی باعث می‌شود معامله‌گران و فعالان بازار، سناریوهای پرریسک‌تری را در قیمت‌گذاری لحاظ کنند. این موضوع معمولاً به افزایش نوسانات قیمتی و تقویت قیمت‌های جهانی نفت منجر می‌شود.

مراکز پژوهشی حامی رژیم صهیونیستی در آمریکا به انتشار مقالاتی در حمایت از غارت نفت ونزوئلا ادامه می‌دهند. اصرار اعضای این پژوهشکده‌ها بر حمله آمریکا علیه ونزوئلا تنها به ارتباط معارضان ونزوئلایی با منافع اسرائیل برنمی گردد بلکه چنین گام‌هایی در راستای اجرای خواسته‌های تل آویو برای نفوذ در خارج خاورمیانه صورت می‌گیرد.

ایران چند پروژه کشتی‌سازی، اورهال پالایشگاه بنزین، ساخت کارخانه سیمان، و صادرات میعانات گازی و سوخت به ونزوئلا هم طی این سال‌ها انجام داد که دو روایت درباره آن‌ها وجود دارد. یک روایت این است که ایران و ونزوئلا به خاطر شرایط تحریمی هر دو طرف، از یک بازه زمانی با طلا معامله کردند. اولین بار بهار سال ۱۳۹۹ بود که بلومبرگ مدعی شد ونزوئلا ۹ تن طلا به قیمت ۵۰۰ میلیون دلار به ایران پرداخت کرده است. روایت رسمی هم این است که ایران و ونزوئلا با توجه به این شرایط، تهاتر کالا و خدمات انجام می‌دادند. ونزوئلا همچنین از پهپادهای ایرانی استفاده می‌کند که مشخص نیست کارخانه آن‌ها در ونزوئلا برپا شده یا صادراتی هستند. هر دو روایت در منابع داخلی وجود دارد.

ونزوئلا در نگاه آمریکا نه یک کشور معمولی، بلکه گره‌ای ژئوپلیتیک است که ترکیبی از نفت سنگین، گاز، معادن طلا و موقعیت راهبردی‌اش آن را به یک دغدغه دائمی برای واشنگتن تبدیل کرده است. از زمان هوگو چاوز تا امروز، کاراکاس بر این باور بوده که استقلال سیاسی بدون استقلال اقتصادی معنای واقعی پیدا نمی‌کند و همین رویکرد، ونزوئلا را به مسیر ملی‌سازی منابع و کاهش وابستگی به شرکت‌های غربی سوق داده است.

در روزهای اخیر نیز توقیف نفت‌کش‌های ونزوئلایی در دریای کارائیب که بنا به ادعای آمریکایی‌ها وابسته به ایران بوده‌، تنش‌ها در این زمینه را افزایش داده‌است. به نوشته نیوزویک، سفارت ایران در کاراکاس روز پنج‌شنبه اقدام دولت ترامپ در توقیف یک نفتکش ونزوئلایی در سواحل این کشور را محکوم کرد و این اقدام را «دزدی دریایی در دریای کارائیب» و نقض حقوق بین‌الملل خواند. در بیانیه سفارت آمده است: «دزدی دریایی در دریای کارائیب” مناسب‌ترین عنوان برای این اقدام غیرقانونی و غیرموجه ایالات متحده است؛ اقدامی که در پی تحقق اهداف خود از طریق توسل به روش‌های نامشروع، نقض حاکمیت ملی، پایمال کردن حقوق دیگران و ترویج هرج‌ومرج‌طلبی است