برچسب: روسیه

گرینلند در مسیر کریدورهای هوایی و دریایی بین آمریکای شمالی، اروپا و آسیا واقع شده است. این موقعیت چشمگیر، آن را به نقطه‌ای کلیدی برای نظارت و کنترل مسیرهای حمل‌ونقل در منطقه قطب شمال تبدیل کرده است. با توجه به تغییرات اقلیمی و ذوب یخ‌های قطبی، مسیرهای دریایی جدیدی در این منطقه باز می‌شوند که اهمیت استراتژیک گرینلند را مطابق آنچه از قبل پیش‌بینی شده افزایش می‌دهد.گرینلند همچنین دارای منابع غنی از جمله نفت، گاز طبیعی، اورانیوم و عناصر کمیاب است. این منابع، توجه قدرت‌های جهانی را به خود جلب کرده و رقابت برای دسترسی به آن‌ها را بیش از پیش تشدید کرده است.

امنیت برخی کشورها را نمی‌توان به قیمت امنیت برخی دیگر تضمین کرد. روسیه به اصول نظم جهانی چندقطبی متعهد بوده و مصمم است روابط گسترده خود را با کشورهایی که مایل به همکاری هستند، حفظ کند.

چین هم در کنار روسیه از کشورهایی است که به‌عنوان متحد تهران، اقدامات و اظهارنظرهای ترامپ را محکوم کرده است. در روزهای اخیر پس از آنکه دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا اعلام کرد تعرفه 25 درصدی بر کشورهایی که با ایران همکاری دارند اعمال خواهد کرد؛ چینی‌ها مخالفت شدید خود را ابراز کردند و دولت چین اشکارا مخالفت خود را با هرگونه تهدید تعرفه‌ای دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا علیه کشورهایی که با ایران همکاری اقتصادی دارند، اعلام کرد.

ترامپ با جایگزین کردن «زور به جای اقناع»؛ سیاست خارجی امریکا را شخصی کرده و اعتبار نسبی امریکا در سیاست بین الملل را در خدمت بلندپروازی و عظمت طلبی شخصی خود قرار داده است.آنچه در رویه سیاست خارجی امریکا در دولت دوم ترامپ شاهد هستیم؛ «افول هژمونی و ترویج زورمندی» در سیاست خارجی امریکاست؛ رویه ای که در کوتاه مدت برای امریکا آورده های محدودی دارد اما در بلندمدت هزینه های هولناکی را به این کشور وارد خواهد کرد.

«هیچ خبری از نظم نوین جهانی نیست و اکنون وارد بی‌نظمی جهانی شده ایم. کافیست نگاهی داشته باشیم به اقدامات روسیه در اوکراین یا اقدامات چین در قبال تایوان و در نهایت نیز نوع برخوردی که ایالات متحده با ونزوئلا انجام داد. همه این‌ها نشان دهنده اوج بی‌نظمی در جهان است. توجه داشته باشید که چین، روسیه و ایالات متحده، سه عضو اصلی سازمان ملل متحد و شورای امنیت سازمان ملل متحد محسوب می‌شوند و قرار است امنیت بین الملل را حفظ کنند. اما حالا خود در حال به هم زدن امنیت جهان هستند.»

مقامات اوکراینی تنها خواستار آن شده‌اند که کنترل نیروگاه هسته‌ای زاپوروژیا به اوکراین بازگردد و همچنین روسیه از بخشی از منطقه خرسون عقب‌نشینی کند تا بندر نیکولایف همچنان برای اوکراین کارآیی داشته باشد.

نماینده روسیه تلاش برای بازگشت تحریم‌ها علیه ایران را فاقد مبنا و وجاهت قانونی دانست و گفت: «در آن روز، شورای امنیت بررسی برنامه هسته‌ای ایران را متوقف کرد و مسئله عدم اشاعه از دستور کار شورای امنیت خارج شد. این تصمیم که بر پایه توافق بنا شد، در متن ۲۲۳۱ ذکر شده است.»او برگزاری این نشست را تلاش آشکار تروئیکای اروپایی برای ازسرگیری «تحریم‌های ضدایرانی» و مکانیسم ماشه دانست و گفت آن‌ها به تعمیق اختلافات سیاسی و رویه‌ای در شورای امنیت دامن می‌زنند.

آنچه پوتین «علل ریشه‌ای» این درگیری می‌نامد، یعنی گرایش اوکراین به غرب و گسترش سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)، در طول جنگ تغییر نکرده است. در حالی‌که کی‌یف اذعان کرده است آمریکا خواستار عضویت اوکراین در پیمان ناتو نیست، زلنسکی درخواست‌ها مبنی بر عقب‌نشینی کشورش از آرزوی خود برای پیوستن به این بلوک امنیتی را رد کرده است. او این ایده را مانعی برای اوکراین در ترسیم آینده خود توصیف کرد.

آمریکا دیگر اروپا را شریک اصلی خود در خاورمیانه نمی‌داند. با ظهور بازیگران منطقه‌ای جدید، به‌ویژه کشورهای حوزه خلیج فارس و همچنین ترکیه، واشنگتن به طور مستقیم با ریاض، دوحه، ابوظبی و آنکارا وارد تعامل می‌شود.حاشیه‌نشینی اروپا حتی در دوران جو بایدن نیز قابل مشاهده بود که تا حد زیادی نیز به‌دلیل عملکرد خود اتحادیه بود. اما در دوران ترامپ، این کنارگذاشته‌شدن به امری غریزی بدل شده و دولت او آگاهانه می‌کوشد اروپا را بیش از پیش به حاشیه براند.

محاسبه استراتژیک پوتین با نیاز او به انتقام تحقیر روسیه در دهه ۱۹۹۰ ادغام می‌شود. درسی که او در سال‌های آشفته یلتسین مشاهده کرد این بود که دموکراسی به راحتی توسط نخبگان برای مشروعیت دادن به غارت، دستکاری می‌شود.اگر این در مورد دموکراسی در اتحاد جماهیر شوروی سابق درست بود، حتما همه جا درست بود. جذابیت این تحلیل این است که هیچ سیاستمدار روسی برای شکست‌های کشورش مسئول دانسته نمی‌شود. آنها همیشه توسط دشمنشان فریب خورده‌اند. طبق همان کینه‌های قدیمی که پوتین نسبت به غرب در دل دارد، از نظر او نیازی به احترام به حاکمیت اوکراین نبود چون استقلال آن ادامه کلاهبرداری اصلی بود.

رهبر روسیه در کنفرانس خبری سالانه خود که با یک برنامه تلفنی سراسری با عنوان «خط مستقیم با ولادیمیر پوتین» همراه بود، اعلام کرد که نیروهایش «به طور کامل ابتکار عمل استراتژیک را به دست گرفته‌اند» و تا پایان سال دستاوردهای بیشتری خواهند داشت.آقای پوتین گفت: «نیروهای ما در سراسر خط تماس در حال پیشروی هستند، در برخی مناطق سریع‌تر و در برخی دیگر کندتر اما دشمن در همه بخش‌ها در حال عقب‌نشینی است.»

در مرزهای شمال غربی ایران، آمریکا در حال بررسی طرح «مسیر ترامپ» است که می‌تواند نقش ایران را در این موقعیت جغرافیایی کاهش دهد. از سوی دیگر خبرها حاکی از آن است که روسیه تمایل خود برای مشارکت در این طرح را اعلام کرده است. به نوشته رسانه مستقل قفقاز، روز دوشنبه، علی‌اکبر ولایتی، مشاور ارشد رهبر جمهوری اسلامی ایران، آیت‌الله علی خامنه‌ای، در دیدار با گریگور هاکوبیان، سفیر ارمنستان در تهران، از «مسیر ترامپ» انتقاد کرد. او افزود که از نگاه ایران، «مسیر ترامپ عملاً همان کریدور زنگزور است». ولایتی همچنین استدلال کرد که این مسیر می‌تواند به «حضور ناتو در شمال ایران» منجر شود؛ امری که به گفته او «خطرات امنیتی جدی برای شمال ایران و جنوب روسیه» به همراه خواهد داشت.

یک سال پس از سرنگونی رژیم او در سوریه، خانواده اسد زندگی آرام، منزوی و مرفهی را در مسکو و امارات متحده عربی سپری می‌کنند. یکی از دوستان خانواده، چند منبع مطلع در روسیه و سوریه، و همچنین داده‌های فاش شده، زندگی متفاوت این خانواده منزوی را به تصویر کشیدند.

هشدار پوتین یک بلوف صرف نیست، بلکه بیان یک ظرفیت و یک قصد است. این ظرفیت، لزوماً برای پیروزی در یک جنگ کلاسیک با ناتو نیست، بلکه برای تحمیل هزینه‌های غیرقابل تحمل بر اروپا، تضعیف اراده آن، و در نهایت، تحمیل یک صلح مبتنی بر شرایط مسکو بر اوکراین است. اروپا در آستانه یک انتخاب تاریخی قرار دارد: یا باید با شتاب‌بخشیدن به یکپارچگی دفاعی و افزایش تاب‌آوری، بازدارندگی خود را تثبیت کند، یا خطر آن را بپذیرد که تهدیدهای مسکو به تدریج فضای مانور و امنیت قاره را محدودتر سازد. پاسخ اروپا به این هشدار، نه تنها آینده اوکراین، که سرنوشت نظم امنیتی کل قاره را برای دهه‌های آینده تعیین خواهد کرد.

ولودیمیر زلنسکی رئیس‌جمهوری اوکراین اعلام کرده که کی‌یف آماده است از مطالبه دیرینه خود برای عضویت در سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) صرف‌نظر کند؛ مشروط به آنکه در ازای آن، تضمین‌های امنیتی مشخصی از سوی متحدان غربی از جمله ایالات متحده، دریافت کند.