برچسب: ترامپ

ژاپن با شتاب در حال پیشبرد تلاش‌هایی برای افزایش چشمگیر توان نظامی خود است؛ از جمله با دو برابر کردن هزینه‌های سالانه تسلیحاتی تا بتواند در برابر تهدیدهای فزاینده چین ایستادگی کند. این هدف در شرایطی دنبال می‌شود که متحد اصلی توکیو، یعنی آمریکا، خواهان مشارکت نظامی بیشتر در آسیاست و یک سیاست‌مدار تندرو و فوق‌محافظه‌کار رهبری ژاپن را در دست گرفته است.

راهبرد دولت دوم ترامپ در آمریکای لاتین واجد آثار بلندمدت ساختاری است که می‌تواند چهره این قاره را برای سال‌ها دگرگون کند. یکی از مهم‌ترین تبعات، تضعیف نهادهای منطقه‌ای و چندجانبه است. سازمان‌هایی مانند CELAC، مرکوسور و حتی سازمان کشورهای آمریکایی (OAS) که پیش‌تر نیز با اختلافات داخلی دست‌به‌گریبان بودند، اکنون در برابر آزمونی دشوار قرار گرفته‌اند. ناتوانی این نهادها در ارائه واکنشی واحد به ربایش رئیس‌جمهور یک کشور عضو، این پیام را مخابره می‌کند که نظم منطقه‌ای بیش از هر زمان دیگری شکننده است.در چنین فضایی، دولت‌های آمریکای لاتین ناگزیر به بازتعریف محاسبات امنیتی خود خواهند شد.

ترامپ پس از سرنگونی ونزوئلا، حالا با کشوری ۲۸ میلیونی، ارتشی چندصدهزار نفری، شبه‌نظامیان مسلح و اپوزیسیونی پراکنده روبه‌روست؛ جایی که یک تصمیم اشتباه می‌تواند آمریکا را به درگیری‌ای عمیق‌تر از آنچه تصور می‌شد بکشاند.اقتصاد ونزوئلا که زمانی یکی از مرفه‌ترین کشورهای آمریکای لاتین بود، در طول 20 سال گذشته فروپاشیده است و از هر پنج ونزوئلایی، یک نفر به خارج از کشور مهاجرت کرده است که یکی از بزرگ‌ترین مهاجرت‌های جهان محسوب می‌شود. برکناری مادورو که بیش از 12 سال پس از مرگ هوگو چاوز، رهبر ونزوئلا، رهبری این کشور را بر عهده داشت، می‌تواند به بی‌ثباتی بیشتر در این کشور 28 میلیون نفری منجر شود.

«تهاجم ترامپ به نظام تجارت جهانی و قانون اساسی آمریکا مهمترین رویداد سال ۲۰۲۵ در حوزه مسائل سیاسی و بین المللی است.این استراتژی ترکیبی از برهم‌زدن به‌منظور عقب‌گرد در برابر بخش زیادی از تاریخ اخیر است.»

گروه بین‌المللی بحران به سنت هر ساله، در آغاز سال نو میلادی گزارش سالانه خود از 10 مناقشه بزرگ در سال جدید میلادی را که باید رصد کرد، منتشر کرده است. اکوایران این گزارش مفصل را در شش بخش ترجمه کرده که بخش نخست، دوم و سوم آن پیش از این منتشر شده و در ادامه بخش چهارم آن ارائه می‌شود.

اینکه ترامپ در سال ۲۰۲۶ دقیقاً چه خواهد کرد قابل پیش‌بینی نیست، اما می‌توان حدس زد که او ممکن است در موضوع کمک‌های نظامی آمریکا به اسرائیل تغییرات جدی ایجاد کند. با اینکه توافق فعلیِ کمک‌ها تا اواخر دوره ترامپ تمام نمی‌شود، به نظر می‌رسد این موضوع از همین حالا ذهن او را درگیر کرده است. او در دیدار آوریل گذشته با بنیامین نتانیاهو در کاخ سفید گفت: «ما سالی ۴ میلیارد دلار به اسرائیل می‌دهیم. این رقم بزرگی است. راستی، تبریک می‌گویم.» همین جمله می‌تواند یک هشدار باشد که نشان می‌دهد ترامپ از این توافق کاملاً راضی نیست، حتی اگر اسرائیل همه این پول را داخل خودِ آمریکا خرج کند.

روند توجه این کشورها به چین عمدتاً از زمان «ترامپِ اول» آغاز می‌شود و پس از آن با سرعت قابل‌توجهی پیش می‌رود. دلیلش هم این بود که ترامپ در دوره اول، با این کشورها برخوردهای بسیار تحقیرآمیز و آزاردهنده‌ای داشت. یک نمونه مشهور آن دیدار امیر کویت با ترامپ است؛ در آن سفر رسمی، ترامپ تنها پنج دقیقه به او وقت داد و در همان جا به‌صراحت گفت: «قراردادهایتان را با چین لغو کنید.» و این رفتار فقط در مورد امیر کویت نبود؛ بلکه نوع نگرش او به همه شیخ‌نشین‌ها همین‌گونه بود. طبیعی بود که چنین برخوردهایی این کشورها را وادار کند به دنبال یک مفرّ یا یک جایگزین راهبردی بگردند. آن جایگزین در عمل، «چین» بود.

به گزارش نبأخبر، هنوز مشخص نیست این‌که ترامپ در دیدار با نتانیاهو گفته که به اسرائیل اجازه خواهد داد بار دیگر به ایران حمله...

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده و بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، روز دوشنبه پس از ملاقات در فلوریدا، جزئیات کمی در مورد محتوای مذاکرات خود یا چگونگی برنامه‌ریزی برای حل بسیاری از مسائل معوقه بین خود را به اشتراک گذاشتند. همچنین آن‌ها توضیح چندانی در مورد طرح ترامپ برای غزه ندادند؛ این‌که این طرح چگونه وارد مرحله بعدی می‌شود که بر اساس آن قرار است حماس خلع سلاح شود، اسرائیلی‌ها نیروهای خود را عقب بکشند و سایر کشورها نیروهای خود را به یک «نیروی ثبات‌بخش بین‌المللی» مستقر کنند.

زمانی که بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، دوشنبه شب با دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا در عمارت مار-ئه-لاگو ایالت فلوریدا دیدار می‌کند، این جلسه بیش از یک دیدار دیپلماتیک دوباره خواهد بود. برای نتانیاهو، این نخستین‌ تلاش برای پیروزی مجدد در انتخابات 2026 است که رئیس‌جمهوری آمریکا در آن یک نقش محوری ایفا خواهد کرد.

از آن‌جا که ترامپ «به‌درستی یا نادرستی» مسئله هسته‌ای را حل‌شده اعلام کرده، اسرائیل تمرکز را به سمت موشک‌ها می‌برد تا فشار بر تهران حفظ شود.نتانیاهو آمریکا را به پیوستن به جنگی دیگر با ایران سوق می‌دهد—این بار با تمرکز بر موشک‌ها—تا حدی چون ترامپ پذیرای پرداختن به مسئله هسته‌ای نیست؛ چرا که گفته آن را حل کرده و برنامه را «نابود» کرده است.اسرائیلی‌ها مدام تیرک‌های دروازه را جابه‌جا می‌کنند تا اطمینان یابند تقابل با ایران به جنگی بی‌پایان و همیشگی تبدیل شود.

ترامپ در گفت‌وگوی اختصاصی با پالیتیکو، خود را داور نهایی هرگونه توافق صلح بین اوکراین و روسیه معرفی کرد و در مصاحبه‌ای که خود را نسبت به آخرین پیشنهاد زلنسکی بی‌میل نشان می‌داد گفت عجله‌ای برای تأیید پیشنهاد رئیس جمهور اوکراین نداشت. ترامپ گفت: «او تا زمانی که من آن را تأیید نکنم، چیزی ندارد. بنابراین خواهیم دید که چه چیزی به دست می‌آورد

توقیف نفتکش‌های حامل نفت ونزوئلا توسط ایالات متحده در آب‌های دریای کارائیب، بار دیگر نشان داد که بازار جهانی نفت تا چه اندازه در برابر تحولات ژئوپلیتیکی آسیب‌پذیر است. این اقدام که از سوی واشنگتن در چارچوب تشدید فشارها بر دولت نیکلاس مادورو صورت گرفته، صرفاً یک برخورد حقوقی یا سیاسی نیست، بلکه پیامدهای اقتصادی قابل‌توجهی در کوتاه‌مدت و میان‌مدت برای بازار جهانی نفت به همراه دارد. در کوتاه‌مدت، مهم‌ترین اثر توقیف نفتکش‌ها، افزایش «ریسک ژئوپلیتیکی» در بازار نفت است. حتی اگر حجم واقعی نفت توقیف‌شده سهم محدودی از عرضه جهانی داشته باشد، نفس تهدید علیه جریان آزاد انرژی باعث می‌شود معامله‌گران و فعالان بازار، سناریوهای پرریسک‌تری را در قیمت‌گذاری لحاظ کنند. این موضوع معمولاً به افزایش نوسانات قیمتی و تقویت قیمت‌های جهانی نفت منجر می‌شود.

شاید در نگاه اول به‌نظر برسد که در «جهان ترامپ» تدوین یک راهبرد جدید امنیت ملی اصولاً مسئله‌ای حاشیه‌ای و کم‌اهمیت است. جان بولتون، مشاور امنیت ملی در نخستین دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، بارها با لحنی آمیخته به حسرت تأکید کرده است که رئیسش عملاً هیچ راهبرد منسجم و مشخصی نداشت. ترامپ به‌جای تکیه بر سند راهبردی، بر واکنش‌های لحظه‌ای خود اتکا می‌کرد؛ آن هم بدون آنکه خود را ملزم به تحمل جلسات طولانی یا مطالعه‌ی گزارش‌های متعدد اطلاعاتی بداند. او گاهی از یک روز تا روز بعد، در مسیری کاملاً خلاف جهت روز قبل حرکت می‌کرد و جهت سیاست‌گذاری را به‌شکل کامل تغییر می‌داد.

آنچه پوتین «علل ریشه‌ای» این درگیری می‌نامد، یعنی گرایش اوکراین به غرب و گسترش سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)، در طول جنگ تغییر نکرده است. در حالی‌که کی‌یف اذعان کرده است آمریکا خواستار عضویت اوکراین در پیمان ناتو نیست، زلنسکی درخواست‌ها مبنی بر عقب‌نشینی کشورش از آرزوی خود برای پیوستن به این بلوک امنیتی را رد کرده است. او این ایده را مانعی برای اوکراین در ترسیم آینده خود توصیف کرد.