برچسب: بحرین

بیستم آبان‌ماه ۱۳۳۶، لایحه تقسیمات کشوری از وزارت کشور به دولت آمد و در حضور محمدرضاشاه پهلوی تصویب شد. طبق این لایحه ایران به ۱۴ استان تقسیم شد: تهران، آذربایجان، خراسان، فارس، خوزستان، اصفهان، کرمان، کرمانشاه، مازندران، گیلان، سیستان و بلوچستان، لرستان، کردستان و استان چهاردهم که رسماً به ایران ملحق شد؛

برخی نیز جدایی این منطقه از ایران را ماحصل فرایندی طبیعی در نظام بین‌الملل در نظر می‌گیرند و می‌گویند این منطقه در اصل برای ایران نبوده است.

در حالی که بحرین جزیره‌ای کوچک در خلیج فارس است که سیاست‌های آن عمدتاً توسط همسایه غول‌پیکرش، عربستان سعودی کنترل می‌شود، این رویداد نسبت به آنچه که به چشم می‌آید، اهمیت بیشتری دارد. برای شروع، بحرین مقر ناوگان پنجم آمریکا با مسئولیت‌های امنیتی در خلیج فارس، دریای سرخ و دریای عرب است. هر گونه نزدیکی روابط بحرین با ایران برای واشنگتن آزاردهنده خواهد بود، به طوری که حتی ممکن است برای جلوگیری از آن اقدام کند.

بحرین که دولت جورج دبلیو بوش در سال ۲۰۰۲، آن را متحد اصلی غیرناتویی آمریکا توصیف کرد، موقعیت متفاوتی دارد. باید در نظر داشت که بحرین میزبان ناوگان پنجم نیروی دریایی ایالات متحده است. همچنین بحرین و ایالات متحده در ماه سپتامبر توافقنامه یکپارچگی و رفاه امنیتی جامع را امضا کردند که یک پیمان استراتژیک امنیتی و اقتصادی است.

«مصدق می‌گفت با توجه به احساسات ملى موجود در باب این بخش باستانى از قلمرو ایران، هیچ دولت ایرانى نمی‌تواند، بدون یک دلیل مشخص دست از ادعاى حاکمیت بر بحرین شسته یا در مورد آن کوتاه بیاید.»

تصویب جدایی بحرین از ایران که با نظر مستقیم شاه صورت می‌گرفت، مخالفت چندانی را در دولت در پی نداشت و تنها چهار نماینده عضو حزب پان‌ایرانیست به آن اعتراض کردند و محسن پزشکپور، دبیرکل این حزب به‌عنوان نماینده خرمشهر در این باره در مجلس به سخنرانی پرداخت.

منابع خبری تاکید کردند که مذاکرات فعلا در سطح دوجانبه است و هیچ طرف دیگری در آن واسطه نیست و درصورت توافق درخصوص مسائل مورد اختلاف، نتایج این گفت‌وگو به زودی اعلام خواهد شد.

بحرین برای همیشه‌ تاریخ، از ازمنه‌ قدیم تا دوران جدید پاره تن ایران و چراغدار وطن در آب‌های خلیج فارس بود. ظهور استعمارگران به ویژه بریتانیا در منطقه باعث شد تا گاه حاکمیت مستمر و مستقر ایران در بحرین به طور تام و تمام اعمال نشود اما هیچ اشغال و سعایتی حق را از میان نمی‌برد. از سال 1820 با اشغالگری و البته فتنه انگیزی لندن، تهران امکان اعمال حاکمیت بی‌واسطه‌ خود در این پاره از وطن را نیافت اما هرگز از حق حاکمیت و ادعای تاریخی خود در این باره دست نشست

حکومت بحرین نیز از پیامد‌های پارانویای خود رنج می‌برد. جلوگیری از نفوذ ایران در امور داخلی، سلطنت آل خلیفه را به حکومتی بیرحم و آن پادشاهی را به مکانی دشوار برای زندگی اکثریت جمعیت شیعه بحرینی تبدیل کرده است.

محمدرضا پهلوی در سال 1345 در گفتگویی عنوان کرد با توجه به اینکه نفت دارد به پایان می‌رسد و مروارید به پایان رسیده است، بحرین از نظر ما اهمیتی ندارد.انگلیس و آمریکا جداسازی بحرین را برنامه‌ریزی کردند و محمدرضاشاه مهرۀ اصلی اجرای این طرح شد.

مرکز ارتباطات صلح سازمانی است که عمدتا توسط صهیونیست‌ها اداره می‌شود و وظیفه اصلی آن این است که بتواند همسایگان ما را با همین عناوین تو خالی صلح، مسائل حقوق بشری و غیره مشغول کرده و آنها را به طرف خود بکشاند.

بحرین همواره عرصه آزمایش سیاست‌های مختلف از سوی عربستان و امارات بوده است. از آنجا که رژیم پادشاهی حاکم بر بحرین هیچ اراده‌ای از خود ندارد و تنها از امارات و عربستان پیروی می‌کند، در این زمینه مطابق رسم معمول از امارات تبعیت کرده و به پیمان عادی سازی روابط با رژیم صهیونیستی پیوسته است.

برخی از کارشناسان خاورمیانه معتقدند بعید به نظر می‌رسد در زمان حکومت شیخ نواف الاحمد الجابر الصباح کویت از مسیری که شیخ صباح الجابر الاحمد الصباح برای این کشور ترسیم کرده بود، خارج شود.

بحرین ایران را نه تنها به عنوان یک تهدید استراتژیک منطقه ای بلکه تهدیدی وجودی برای رژیم خود می داند. بیش از ۶۰٪ از مردم بحرین مسلمان شیعه هستند که در بهترین حالت این شهروندان را برانداز و در بدترین حالت ستون پنجم ایران محسوب می شمارد.

به گزارش صدانیوز به نقل از دیپلماسی ایرانی فریدون مجلسی  ضمن تاکید بر این نکته که با امضای توافق صلح ابوظبی و تل آویو،...