برچسب: قدرت

در شرایط کنونی، نه در دولت و نه در مجلس، کوچک‌ترین بحثی درباره نقش سیاست‌های منحط شوک‌درمانی، سیاست‌های منحط آزادسازی واردات و سیاست‌های منحط صنعتی که تمام صنایع اعتلابخش را در ایران با بحران روبه‌رو کرده و در مقابل، رانتی‌های معدنی را در قله و عرش نشانده است، مشاهده نمی‌شود. با چنین رویکردی، نمی‌توان انتظار امید و بهبود داشت. در میان همه خطاهایی که در عرصه سیاست‌گذاری و مدیریت اقتصادی کشور دیده می‌شود، یک واقعیت را باید به‌عنوان هدیه‌ای به نظام تصمیم‌گیری‌های اساسی کشور و همه توسعه‌خواهان ایران تقدیم کرد و آن این است که بدون استثنا، در کل ۲۵۰ سال گذشته، بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و حتی امنیت ملی در ایران همواره از «انحطاط در تولید» آغاز شده است.

یکی از موانع بزرگ ایجاد تغییر در ونزوئلا، حضور فردی به نام «دیوسدادو کابلو» در مقام وزیر کشور است که بر سازمان‌های ضداطلاعات نظامی و غیرنظامی ونزوئلا همچنین شبکه جاسوسی گسترده داخلی آن نفوذ قابل توجهی دارد.خوزه گارسیا، استراتژیست نظامی ونزوئلا در این باره می‌گوید: «تمرکزها اکنون بر دیوسدادو کابلو است. زیرا او ایدئولوژیک‌ترین، خشن‌ترین و غیرقابل پیش‌بینی‌ترین عنصر رژیم ونزوئلا است.»

چین هم‌اکنون بر زنجیره تامین جهانی عناصر نادر خاکی روی زمین تسلط دارد و پیشروی در بهره‌برداری از بستر عمق دریا هم می‌تواند با تسریع نقشه‌کشی بستر دریا و نصب کابل‌های زیردریایی که از آنها در جنگ‌های دریایی و زیردریایی استفاده می‌شود، یک ضرورت امنیتی دیگر را برای خود توسعه ‌دهد. شی در سال 2018 گفت:«هیچ جاده‌ای در عمق دریا وجود ندارد. نیازی نیست که (دنبال کشورهای دیگر) برویم. ما خودمان جاده‌ایم.»با گسترش قابلیت‌های داخلی چین، نقش این کشور در حاکمیت بین‌المللی بستر دریاها هم توسعه پیدا کرد. از سال 2001، پکن تقریباً به‌طور مداوم در «سازمان بستر آب‌های بین‌المللی» شرکت کرده است؛ بدنه اجرایی 36 عضوی که درباره قوانین بهره‌برداری، تایید قراردادها و قوانین زیست‌محیطی تصمیم‌های کلیدی می‌گیرد.

در جهان دوقطبی، حساسیت قدرت‌ها نسبت به «حیاط خلوت» خود افزایش می‌یابد. همان‌طور که گسترش نفوذ چین در آمریکای لاتین باعث نگرانی شدید آمریکا شده است، چین نیز حضور سیاسی و نظامی آمریکا در مرزهای خود را تحمل نمی‌کند. در چنین شرایطی، کشورهای کوچک و متوسط ناچار خواهند شد موضع خود را مشخص کنند.

جهان باید با «قدرت» ایران کنار بیاید. تخلیه پایگاه‌های نظامی آمریکا پیش از حملات این کشور به ایران، گواه قدرت ایران است. ایران توانمندی خود را از جایی نخریده است

رقابت آمریکا و چین در حوزه هوش مصنوعی نه تنها یک رقابت فناورانه است، بلکه بازتعریف بنیادین قدرت و ثروت در جهان دیجیتال را به همراه دارد. این رقابت، با ابعاد اقتصادی، امنیتی، اجتماعی و حکمرانی، آینده نظم جهانی را تحت تأثیر قرار خواهد داد و مسیر کشورها را در مواجهه با تحولات سریع فناوری دگرگون می‌کند. آمریکا با نوآوری، سرمایه‌گذاری خطرپذیر و زیرساخت‌های پیشرفته و چین با مقیاس‌پذیری صنعتی و داده‌محوری، مسیرهای متفاوت اما همسنگی را دنبال می‌کنند و آینده قدرت جهانی نه با قدرت نظامی، بلکه با تسلط بر منابع داده و الگوریتم‌های تصمیم‌ساز تعیین خواهد شد.

اصلاح واقعی بودجه مستلزم اصلاح نظام حکمرانی است: یعنی بازتعریف نقش دولت، افزایش پاسخگویی، حذف نهادهای غیرپاسخگو و تمرکز قدرت تصمیم‌گیری مالی در ساختاری شفاف و قانون‌مند. تا زمانی که این اصلاحات نهادی و سیاسی صورت نگیرد، تلاش برای اصلاح بودجه صرفاً در سطح جابه‌جایی ارقام باقی و ساختار توزیع منافع دست‌نخورده می‌ماند. در ایران، بودجه نه‌فقط ابزار مالی دولت، بلکه زبان رسمی توزیع قدرت است. در نظام‌هایی که ساختار حکمرانی آنها متکثر و متکی بر ائتلاف‌های درون‌سیستمی است، بودجه به‌جای آنکه بازتاب اولویت‌های توسعه‌ای باشد، به نقشه‌ای از مناسبات سیاسی و سهم‌بری گروه‌های ذی‌نفوذ تبدیل می‌شود. هر ردیف بودجه در واقع نشانه‌ای از نفوذ و جایگاه نهادی است که پشت آن قرار دارد.

بسیاری از ملت‌های شرق، پس از سلطه‌ی غرب، به ترجمه پناه بردند؛ ترجمه‌ی نظریه، ترجمه‌ی نجات.تمدن‌هایی که روزگاری خالق اندیشه بودند، به مصرف‌کنندگان مفاهیم دیگران بدل شدند. ما، وارثان سرزمینی که زمانی نظریه می‌نوشت، گاه تنها شنونده‌ی نظریه شدیم — به‌جای ساخت، سخن گفتیم.اما چین راه دیگری رفت. به‌جای واردات بی‌محابای مفاهیم ناتمامِ دموکراسی غربی، نخست به ساخت ستون‌های بازدارندگی نظامی و فناورانه پرداخت — تا دیگر هرگز در برابر توپ و ناو، بی‌دفاع نباشد.

واقعیت‌های امنیتی و ژئوپلیتیکی تاریخی در خاورمیانه نشان می‌دهد که این منطقه برای یک قدرت منطقه‌ای که بتواند به طور یکجانبه بر آن تسلط یابد و آن را با زور تغییر دهد، منطقه حیاتی نیست. در نتیجه، پیامدهای هرگونه تلاش برای تغییر اجباری، سایر قدرت‌های بالقوه منطقه‌ای را ترغیب می‌کند تا چنین ابتکاراتی را مهار و این ماجراجویی‌ها را تضعیف کنند، تا زمانی که توازن قدرت منطقه‌ای به بازگشت به توازن تغییر کند.

امروز دیگر جهان را نمی‌توان به صورت قطب‌های مشخص یعنی تک‌قطبی، دو یا چندقطبی دید و ساختارهای قدرت به‌شدت درهم‌تنیده‌اند به‌طوری که مفهوم «قطب» آن‌طور که قبلاً می‌شناختیم کارآمد نیست.

پنتاگون پس از دهه‌ها تمرکز بر عملیات ضدشورش و ضدتروریسم، بار دیگر بر جنگ با شدت بالا، رقابت میان قدرت‌های بزرگ و بازدارندگی از طریق قدرت نظامی تمرکز می‌کند. تغییر زبان از همکاری امنیتی به آمادگی برای جنگ، بازتاب واقعیت یک چشم‌انداز راهبردی چالش‌برانگیزتر است که با صعود نظامی چین شکل گرفته است.چنین تحولی نشان می‌دهد که بازگشت نام «وزارت جنگ» بیش از یک تغییر نمادین است و منعکس‌کننده واقعیت جدیدی است: سیاستگذاران آمریکایی سال‌های پیش‌رو را سرشار از احتمال درگیری مسلحانه می‌بینند و آمادگی برای جنگ را بر زبان نرم دفاع و امنیت ترجیح می‌دهند.

به گزارش نبأخبر،رژه نظامی چین امروز با حضور رییس جمهور این کشور و سران بسیاری از کشورهای عضو پیمان شانگهای برگزار شد. https://cdn.entekhab.ir/files/fa/news/1404/6/12/2032764_483.mp4

زمان‌بندی این رویداد بسیار معنادار است. در حالی‌که واشنگتن در حال میانجیگری برای گفت‌وگوهای سه‌جانبهٔ آمریکا-روسیه-اوکراین است، انتظار می‌رود شی و پوتین در سکوت دربارهٔ آیندهٔ پس از جنگ، چشم‌انداز صلح و نظم جهانی جدید گفت‌وگو کنند. این مذاکرات علنی نخواهد شد، اما اهمیت آن در هماهنگی پکن و مسکو فراتر از مسائل روزمرهٔ جنگ نهفته است. برای چین، فرصتی است تا خود را به‌عنوان یک قدرت مسئول معرفی کند؛ برای روسیه، راهی است برای خروج از انزوا.

نادیده گرفتن واقعیت سلطه قدرت‌های خارجی و ساده‌انگاری در برابر تاریخ، فریب بزرگی است. تجربه صد سال اخیر نشان می‌دهد هرگاه ایران تلاش کرده مستقل تصمیم بگیرد، قدرت‌های بزرگ مانع توسعه آن شده‌اند. باید از این تجربه‌ها آموخت که دنیا دنیای وابستگی متقابل نیست، بلکه دنیای سلطه و زور است. تنها با بازتعریف الگوهای تعامل بر پایه قابلیت‌های علمی و فنی می‌توان کشور را از آسیب‌پذیری‌های جدی نجات داد.

در مقایسه با یک قرن پیش، بسیاری از کشورهای متوسط امروز به ‌قدری قدرتمند شده‌اند که نمی‌توان آنها را به‌سادگی وادار به اطاعت کرد حتی اگر فرض کنیم قدرت‌های بزرگ بتوانند توافق کنند که مرزهای بلوک‌های جدید از کجا آغاز و کجا پایان یابد. لهستان و کره جنوبی تاریخچه‌ای تراژیک از تقسیم توسط دیگران دارند. امروز سیاستمداران هر دو کشور آشکارا این سؤال را مطرح می‌کنند که آیا به زرادخانه هسته‌ای نیاز دارند یا نه.