برچسب: جنگ

«ایالات متحده زیر بار جنگ فرسایشی نمی‌رود و هر اندازه که لابی اسرائیل و نتانیاهو فشار وارد کرده که جنگ آغاز شود، ترامپ زیر بار این موضوع نرفته است. اما ترامپ بازی روانی خود را با ایران انجام داده است. ترامپ در عین ادعاهایی که دارد و تهدیدهایی که در فضای مجازی انجام می‌شود به دنبال کاهش هزینه‌ها به پایین‌ترین حدممکن است. درواقع ترامپ ترجیح می‌دهد با روش‌های مختلف، ایران را تضعیف کند و سپس از این تضعیف نهایت استفاده را ببرد. در حال حاضر ترامپ با همکاری نتانیاهو محور جنگ روانی را روی اعتراضات گذاشته است.»

نقشه آمریکا این است که حالت نه جنگ نه صلح را نگه دارند یعنی اینکه نه جنگ و نه صلحی که در وضعیت ایران و اسرائیل وجود دارد، بین ایران و آمریکا هم باشد. پس از جنگ، آتش‌بس شد ولی در واقع ترک مخاصمه نشده است، چیزی هم نوشته نشد. بنابراین این سیاست نه صلح و نه جنگ به ضرر ایران است چون ثبات سیاسی و اقتصادی را خدشه‌دار می‌کند و آسیب‌رسان است، چه برای شخصی که تولید می‌کند چه برای شخصی که سرمایه‌گذاری می‌کند. ما اثرات این وضعیت را در اقتصاد و سیاست کشور می‌بینیم. این حالت بی‌ثباتی حاصل این سیاست نه جنگ و نه صلح است.

واقعیت وضعیت ایران در چند سال گذشته نشان داده که ایران باید قبل از جنگ ۱۲ روزه ۱۴۰۴ و در اوج اقتدار ژئوپلیتیک، مذاکرات خود با ایالات متحده را به یک توافق کارآمد برای کاهش یا لغو تحریم‌های فلج کننده منجر و فشار روزافزون تحریم‌ها بر حکمرانی و بقای ایران را کاهش می‌داد.از دست دادن فرصت دیپلماسی ایرانی مقابل دیپلماسی زور و قانون جنگل غرب در چند سال اخیر که بهترین بسترهای توافق و تعامل با ایالات متحده امریکا را از دولت ایران گرفته، اکنون فراتر از جنگ ۱۲ روزه ۱۴۰۴، ایران را در وضعیت تک گزینه‌ای توافق برای بقا قرار داده است. راهبرد بقا که سیاستگذاران ایران در هفت ماه گذشته بر آن اصرار دارند، حفظ ایران به عنوان یک بازیگر مستقل در نظام جهانی و بقای حکمرانی را دنبال می‌کند.

اخیرا شورای دفاع تازه ‌تاسیس ایران بیانیه‌ای کوتاه اما پرحاشیه صادر کرد. این شورا ضمن تأکید مجدد بر موضع دیرینه ایران مبنی بر عدم تمایل به جنگ، اعلام کرد که تهران دیگر خود را محدود به واکنش پس از حمله نمی‌داند و «نشانه‌های عینی تهدید» را بخشی از معادله امنیتی خود تلقی خواهد کرد. این عبارت‌بندی عمدا محتاطانه است و از اشاره صریح به اقدام پیش‌دستانه (pre-emption) اجتناب می‌کند، اما به‌طور ظریفی مرزهای تعریف دفاع مشروع ایران را گسترش می‌دهد.این بیانیه در حالی صادر شد که نشانه‌های تازه‌ای از سوی آمریکا و اسرائیل درباره حملات احتمالی آینده مطرح شده است؛ این نشانه‌ها به‌طور عمومی در جریان سفر بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر (رژیم) اسرائیل، به واشنگتن در اواخر دسامبر بیان شد.

ادعاهای عجیب ترامپ در مورد حمله به ایران یا تغییر حکومت در حالی مطرح است که نیروهای ارتش‌ آمریکا در منطقه، آرایش جنگی نگرفته اند. این نشان می دهد که احتمالا فعلا خبری از جنگ مستقیم نخواهد بود. با این‌حال، هنوز مشخص نیست چرا ترامپ استراتژی خود را تغییر داده و در بحبوحه بحران ونزوئلا به دنبال چیست.

طرح ربایش که در ونزوئلا انجام شد را آمریکا در جنگ ۱۲ روزه در ایران هم داشت. دو تابعیتی‌ها از خیلی قبل‌تر آمده بودند در صد کیلومتری تهران نشسته بودند، مثلاً یک نجار حرفه‌ای از آلمان با دستگاه‌های درجه یک به اسم مبل‌سازی آمده بود و چند محفظه چوبی برای ربایش درست کرده بود.

مقامات اوکراینی تنها خواستار آن شده‌اند که کنترل نیروگاه هسته‌ای زاپوروژیا به اوکراین بازگردد و همچنین روسیه از بخشی از منطقه خرسون عقب‌نشینی کند تا بندر نیکولایف همچنان برای اوکراین کارآیی داشته باشد.

از آن‌جا که ترامپ «به‌درستی یا نادرستی» مسئله هسته‌ای را حل‌شده اعلام کرده، اسرائیل تمرکز را به سمت موشک‌ها می‌برد تا فشار بر تهران حفظ شود.نتانیاهو آمریکا را به پیوستن به جنگی دیگر با ایران سوق می‌دهد—این بار با تمرکز بر موشک‌ها—تا حدی چون ترامپ پذیرای پرداختن به مسئله هسته‌ای نیست؛ چرا که گفته آن را حل کرده و برنامه را «نابود» کرده است.اسرائیلی‌ها مدام تیرک‌های دروازه را جابه‌جا می‌کنند تا اطمینان یابند تقابل با ایران به جنگی بی‌پایان و همیشگی تبدیل شود.

ترامپ در گفت‌وگوی اختصاصی با پالیتیکو، خود را داور نهایی هرگونه توافق صلح بین اوکراین و روسیه معرفی کرد و در مصاحبه‌ای که خود را نسبت به آخرین پیشنهاد زلنسکی بی‌میل نشان می‌داد گفت عجله‌ای برای تأیید پیشنهاد رئیس جمهور اوکراین نداشت. ترامپ گفت: «او تا زمانی که من آن را تأیید نکنم، چیزی ندارد. بنابراین خواهیم دید که چه چیزی به دست می‌آورد

ترکیه تأکید دارد از این پس، وزارت دفاع، وزارت خارجه و سازمان اطلاعات این کشور، به اسرائیل به چشم تهدید شماره یک نگاه خواهند کرد. این اظهارات واکنش به طرح تشکیل نیروی نظامی مشترک میان اسرائیل، قبرس و یونان است.رجب طیب اردوغان رئیس جمهور ترکیه نیز با لحنی تهدیدآمیز گفت: «اجازه نخواهیم داد حقوقمان پایمال شود.» نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل هم به صورت ضمنی خطاب به اردوغان گفت: «به کسانی که در توهم ایجاد امپراتوری و تسلط بر کشورهای ما هستند می‌گویم: این مسئله را فراموش کنید. چنین اتفاقی رخ نخواهد داد. حتی به آن فکر هم نکنید. ما متعهد و قادر به دفاع از خود هستیم و همکاری‌ها، قدرت دفاعی‌مان را تقویت می‌کند.»

موضع چین ثابت، روشن و استوار است. مسئله تایوان، مهم ترین محور منافع حیاتی چین به شمار می رود و اولین خط قرمزی است که در روابط چین و آمریکا نباید از آن عبور کرد. هیچ‌کس نباید اراده راسخ و توانمندی قدرتمند دولت و مردم چین را برای صیانت از حاکمیت ملی و تمامیت ارضی دست کم بگیرد.

ولودیمیر زلنسکی رئیس‌جمهوری اوکراین اعلام کرده که کی‌یف آماده است از مطالبه دیرینه خود برای عضویت در سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) صرف‌نظر کند؛ مشروط به آنکه در ازای آن، تضمین‌های امنیتی مشخصی از سوی متحدان غربی از جمله ایالات متحده، دریافت کند.

مارک روته، دبیرکل ناتو اعلام کرد که کشورهای اروپایی باید هزینه‌های دفاعی و تولیدات نظامی خود را برای «رویارویی با روسیه» افزایش دهند. «زمان اقدام جدی فرا رسیده است. هزینه‌های دفاعی و تولیدی کشورهای متحد ناتو باید به‌سرعت افزایش یابد. نیروهای مسلح ما باید هر آنچه برای تضمین امنیت‌ اروپا لازم است، در اختیار داشته باشند.»

ترامپ در پاسخ به اینکه «آیا زلنسکی مسئول توقف مذاکرات است؟» گفت: «او باید پیشنهاد را بخواند. هنوز آن را نخوانده است. تا دیروز که این‌طور بود. شاید شبانه آن را خوانده باشد... بسیاری از مردم در حال مرگ هستند. بسیار خوب می‌شود که اون این را بخواند. مردمش پیشنهاد را دوست داشتند. معاونان و افراد اصلی او آن را دوست داشتند اما خود او هنوز آن را نخوانده است. او باید برای خواندن پیشنهاد زمان پیدا کند.»

ترامپ با رونمایی از راهبرد امنیت ملی خود، آن هم درست پیش از آغاز رویداد فروم، موجب شوک حاضران در هتل مجلل شرایتون دوحه شد؛ سندی که در بسیاری از موارد، موجب مبهوت شدن ناظران خارجی شد.بخش حیرت‌آور این راهبرد، حمله آن به متحدان اروپایی آمریکا بود؛ بخشی که ادعا می‌کرد اروپا با محو شدن تمدن خود روبه‌روست. انتشار این استراتژی باعث شد تا یکی از مجریان برنامه از یک دیپلمات‌ ارشد اروپایی این سوال را بپرسد که آیا ترامپ اروپا را دشمن خود می‌بیند؟