برچسب: آمریکا

روند توجه این کشورها به چین عمدتاً از زمان «ترامپِ اول» آغاز می‌شود و پس از آن با سرعت قابل‌توجهی پیش می‌رود. دلیلش هم این بود که ترامپ در دوره اول، با این کشورها برخوردهای بسیار تحقیرآمیز و آزاردهنده‌ای داشت. یک نمونه مشهور آن دیدار امیر کویت با ترامپ است؛ در آن سفر رسمی، ترامپ تنها پنج دقیقه به او وقت داد و در همان جا به‌صراحت گفت: «قراردادهایتان را با چین لغو کنید.» و این رفتار فقط در مورد امیر کویت نبود؛ بلکه نوع نگرش او به همه شیخ‌نشین‌ها همین‌گونه بود. طبیعی بود که چنین برخوردهایی این کشورها را وادار کند به دنبال یک مفرّ یا یک جایگزین راهبردی بگردند. آن جایگزین در عمل، «چین» بود.

آرمان‌ها از طریق صلح امکان تحقق دارند، نه از طریق جنگ. ولی آمریکایی‌ها زور می‌گویند. در برجام هم با همه چیزهایی که پذیرفته شد، باز هم آمریکا قانع نشد‌.

عملکرد دلار که هنوز ارز غالب جهان است، پیامدهایی برای شرکت‌ها، سرمایه‌گذاران و بانک‌های مرکزی دارد. ضعف ارز آمریکا در سال ۲۰۲۵، برای صادرکنندگان آمریکایی یک مزیت بوده، اما برای بسیاری از شرکت‌های اروپایی که در آمریکا فروش دارند، مانعی بوده است.تحلیلگران بر این باورند که سرنوشت این ارز در سال ۲۰۲۶ تحت تاثیر گزینه انتخابی ترامپ برای ریاست فدرال رزرو قرار خواهد گرفت و اگر جانشین جروم پاول احتمالا در برابر درخواست‌های کاخ سفید برای کاهش بیشتر نرخ بهره سر تعظیم فرود آورد، احتمالا دلار با کاهش بیشتری روبه‌رو خواهد شد.

تمایلی بی‌سابقه در میان دوستان مشترک ایران و ایالات متحده برای تسهیل گفتگو و تضمین اجرای کامل و قابل راستی‌آزمایی هرگونه نتیجه مذاکره وجود دارد.این امیدوارکننده به نظر می‌رسد. علی‌رغم حملات اسرائیل به مسیر دیپلماسی در میانه مذاکرات هسته‌ای ایران و آمریکا، ایران همچنان برای توافقی که بر پایه احترام متقابل و منافع مشترک باشد، آمادگی دارد.تحقق این هدف منوط به آن است که ایالات متحده بپذیرد مذاکره با دیکته کردن شرایط تسلیم متفاوت است.

زمانی که بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، دوشنبه شب با دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا در عمارت مار-ئه-لاگو ایالت فلوریدا دیدار می‌کند، این جلسه بیش از یک دیدار دیپلماتیک دوباره خواهد بود. برای نتانیاهو، این نخستین‌ تلاش برای پیروزی مجدد در انتخابات 2026 است که رئیس‌جمهوری آمریکا در آن یک نقش محوری ایفا خواهد کرد.

کم‌تر بخشی به اندازه هوش مصنوعی هیاهو - یا جریان سرمایه - ایجاد کرده‌اند. با این حال، ارزش‌گذاری‌ها، سرمایه‌گذاری‌های ظرفیتی و انتظارات به اوج ناپایداری رسیده‌اند. اگر اصلاحی در سال 2026 رخ دهد، ثبات مالی جهانی را به چالش خواهد کرد.ایالات متحده، با وجود مزیت نوآوری خود، به طور ویژه در معرض خطر قرار خواهد گرفت. ضربه‌گیرهای نهادی این کشور – وزارت خزانه‌داری و فدرال رزرو - به اندازه تجربیات اصلاحات مالی قبلی قوی نیستند. در همین حال، سطح بدهی جهانی هم‌چنان از نظر تاریخی بالا است. سیاست‌گذاران ممکن است خود را بدون فضای مالی یا پولی برای محافظت از فرود سخت در سهام و زنجیره‌های تأمین وابسته به هوش مصنوعی بیابند.

ما در یک جنگ تمام‌عیار با آمریکا و اسرائیل و اروپا هستیم؛ آن‌ها نمی‌خواهند کشور ما سر پا بِایستد. این جنگ بدتر از جنگ عراق با ما است؛ اگر آدم خوب درک بکند، این جنگ خیلی پیچیده‌تر و سخت‌تر از آن جنگ است. در جنگ با عراق، وضعیّت معلوم بود؛ او موشک می‌زد، من هم معلوم بود کجا را می‌زنم. اینجا الان از هر لحاظ دارند ما را محاصره می‌کنند، دارند ما را در مضیقه و تنگنا قرار می‌دهند، مشکل ایجاد می‌کنند ــ از نظر معیشتی، از نظر فرهنگی، از نظر سیاسی و از نظر امنیّتی ــ و توقّعات جامعه را بالا می‌برند؛ از آن طرف جلوی فروش ما را، تبادلات ما را، تجارت ما را می‌گیرند، از این طرف هم توقّعات در جامعه بالا رفته! در نتیجه، همه باید با تمام توانمان کمک بکنیم و مملکت را درست کنیم.

ایالات متحده آمریکا همچنان با اقتدار بر تخت پادشاهی تکیه زده و پیش‌بینی می‌شود در سال ۲۰۲۶، ارزش اقتصادش به عدد حیرت‌انگیز ۳۱ تریلیون دلار برسد. برای درک بزرگی این عدد کافی است بدانیم که اقتصاد آمریکا به تنهایی ۸۲ برابر بزرگ‌تر از اقتصاد ایران خواهد بود و یک‌چهارم کل ثروت جهان (۲۵٪) را در اختیار دارد؛ یعنی از هر ۴ دلاری که در کره زمین تولید می‌شود، یک دلارش مستقیماً متعلق به آمریکاست.اما این پادشاه یک تعقیب‌کننده سرسخت هم دارد؛ چین با سرعتی خیره‌کننده درست پشت سر آمریکا ایستاده است. اقتصاد چین با رسیدن به مرز ۲۰ تریلیون دلار، حالا صاحب ۱۶ درصد از کل اقتصاد دنیاست. وقتی این دو غول را کنار هم می‌گذاریم، واقعیت ترسناکی نمایان می‌شود: آمریکا و چین به تنهایی تقریبا مالک نیمی از اقتصاد کره زمین هستند و بقیه ۱۹۰ کشور دنیا، عملاً باید برای به دست آوردن نیمه‌ی باقی‌مانده‌ی این کیک با هم بجنگند.

سخن از بحث هسته‌ئی و چیزهائی از قبیل آن نیست. سخن از مقابله با نظم ناعادلانه و تحکّم نظام سلطه در جهان کنونی، و روی آوردن به نظام عادلانه‌ی ملّی و بین‌المللی اسلامی است. این است دعویِ بزرگی که ایران اسلامی پرچم آن را برافراشته و زورگویان فاسد و مفسد را برآشفته است.

توقیف نفتکش‌های حامل نفت ونزوئلا توسط ایالات متحده در آب‌های دریای کارائیب، بار دیگر نشان داد که بازار جهانی نفت تا چه اندازه در برابر تحولات ژئوپلیتیکی آسیب‌پذیر است. این اقدام که از سوی واشنگتن در چارچوب تشدید فشارها بر دولت نیکلاس مادورو صورت گرفته، صرفاً یک برخورد حقوقی یا سیاسی نیست، بلکه پیامدهای اقتصادی قابل‌توجهی در کوتاه‌مدت و میان‌مدت برای بازار جهانی نفت به همراه دارد. در کوتاه‌مدت، مهم‌ترین اثر توقیف نفتکش‌ها، افزایش «ریسک ژئوپلیتیکی» در بازار نفت است. حتی اگر حجم واقعی نفت توقیف‌شده سهم محدودی از عرضه جهانی داشته باشد، نفس تهدید علیه جریان آزاد انرژی باعث می‌شود معامله‌گران و فعالان بازار، سناریوهای پرریسک‌تری را در قیمت‌گذاری لحاظ کنند. این موضوع معمولاً به افزایش نوسانات قیمتی و تقویت قیمت‌های جهانی نفت منجر می‌شود.

شاید در نگاه اول به‌نظر برسد که در «جهان ترامپ» تدوین یک راهبرد جدید امنیت ملی اصولاً مسئله‌ای حاشیه‌ای و کم‌اهمیت است. جان بولتون، مشاور امنیت ملی در نخستین دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، بارها با لحنی آمیخته به حسرت تأکید کرده است که رئیسش عملاً هیچ راهبرد منسجم و مشخصی نداشت. ترامپ به‌جای تکیه بر سند راهبردی، بر واکنش‌های لحظه‌ای خود اتکا می‌کرد؛ آن هم بدون آنکه خود را ملزم به تحمل جلسات طولانی یا مطالعه‌ی گزارش‌های متعدد اطلاعاتی بداند. او گاهی از یک روز تا روز بعد، در مسیری کاملاً خلاف جهت روز قبل حرکت می‌کرد و جهت سیاست‌گذاری را به‌شکل کامل تغییر می‌داد.

نتانیاهو در جریان سفر قریب الوقوع به آمریکا قصد دارد با ترامپ درمورد حمله به ایران گفتگو کند. طبق گزارش ان بی سی نیوز و به نقل از مقامات اسرائیلی، نتانیاهو و ارتش اسرائیل به این نتیجه رسیده اند که ایران بازسازی توان موشکی خود را تسریع کرده است و می‌تواند به توانایی تولید سه‌ هزار موشک در سال دست‌ یابد. از این رو، بر اساس تفکر کابینه اسرائیل، باید تا قبل از تکمیل توان موشکی ایران، به آن حمله کرد تا نقطه قوتش به نقطه ضعف آن بدل شود.

موضع چین ثابت، روشن و استوار است. مسئله تایوان، مهم ترین محور منافع حیاتی چین به شمار می رود و اولین خط قرمزی است که در روابط چین و آمریکا نباید از آن عبور کرد. هیچ‌کس نباید اراده راسخ و توانمندی قدرتمند دولت و مردم چین را برای صیانت از حاکمیت ملی و تمامیت ارضی دست کم بگیرد.

هر سال یک‌بار، «مرکز اقدام پیشگیرانه» متعلق به شورای روابط خارجی امریکا فهرستی از تهدیدهای بالقوه مرتبط با درگیری‌ها را گردآوری می‌کند که بر اساس اولویت نسبی برای پیشگیری و مدیریت از سوی ایالات متحده رتبه‌بندی می‌شوند. نتایج «نظرسنجی اولویت‌های پیشگیرانه» در گزارشی منتشر می‌شود که هدف آن حساس‌سازی سیاست‌گذاران و افکار عمومی نسبت به تهدیدهای نوظهور و تشدیدشونده علیه امنیت و ثبات بین‌المللی است.جدیدترین نسخه این نظرسنجی در زمانی منتشر شده که نظام بین‌الملل با تغییرات سریع، تشدید درگیری‌های جهانی و دگرگونی در ماهیت منافع امنیتی ایالات متحده روبه‌روست. در ادامه، پنج نکته اصلی از گزارش ۲۰۲۶ آمده است.

ممکن است یک راه برای شکستن این بن‌بست، وجود داشته باشد و آن تغییر «عنوان» مذاکره است – نه تغییر موضوع. برای مثال به جای اشاره به حق غنی سازی، عنوان را به این صورت تغییر دهند: «ایران نباید سلاح هسته‌ای داشته باشد» که مورد پذیرش هر دو سو است.اگر این عنوان پذیرفته شود، هر دو طرف می‌توانند با حفظ آبرو به میز مذاکره بازگردند، زیرا این عنوان مورد تأیید مشترک هر دو طرف است.