سیاسی

دولت ترامپ با اعلام بازگشت به دکترین مونرو، آمریکای لاتین را بار دیگر به‌عنوان «حیاط‌خلوت» ایالات متحده تعریف کرده است؛ رویکردی که به‌معنای عدم تحمل حضور بازیگران متخاصم یا رقیب آمریکا در این منطقه است. هرچند این سیاست از منظر حقوق بین‌الملل و منشور سازمان ملل متحد محل ایراد است، اما آمریکا آن را بخشی از حوزه امنیت ملی خود می‌داند و ترامپ نیز عملاً این نگاه را به وضعیت قرن نوزدهمی بازگردانده است. در چنین شرایطی، حضور ایران در ونزوئلا ـ به‌ویژه در حوزه‌های نفتی، نظامی و امنیتی ـ با مخالفت مستقیم آمریکا مواجه خواهد شد و عملاً امکان ادامه آن وجود نخواهد داشت.

تنها راه، گفت‌وگوی واقعی و بنیادین است؛ گفت‌وگویی که همه نیروهای سیاسی با سلایق مختلف در آن حضور داشته باشند و مصلحت جامعه و کشور، نه مصلحت جناحی و فردی، محور تصمیم‌گیری باشد. بدون این اجماع داخلی، دیپلماسی خارجی نیز کارآمد نخواهد بود.ما اول باید در داخل به تفاهم برسیم.

نخست وزیر رژیم صهیونیستی بار دیگر به صراحت از اغتشاشگران در ایران حمایت کرد و با وجودی که چند ماه پیش در تجاوزات وحشیانه به مناطق مسکونی ایران، صدها شهروند بیگناه را به شهادت رساند، با توصیف اغتشاشات معدود به عنوان تظاهرات مردم ایران به زعم خود مدعی شد که «ما می بینیم که تظاهرات در ایران در حال گسترش است،‌ما در اسرائیل در کنار مردم ایران! در نبردشان برای عدالت و آزادی هستیم».

آمریکای لاتین همواره برای ایالات متحده منطقه‌ای با اهمیت راهبردی ویژه بوده است. این اهمیت، ریشه در نزدیکی جغرافیایی، منابع طبیعی غنی و ملاحظات امنیتی دارد. درک روابط کنونی واشنگتن با کشورهایی مانند ونزوئلا، کوبا یا نیکاراگوئه، بدون توجه به بستر تاریخی طولانی‌مدت این روابط ناقص خواهد بود. این بستر تاریخی سرشار از دوره‌هایی است که در آنها دولت آمریکا به طور مستقیم یا غیرمستقیم در امور داخلی کشورهای این منطقه مداخله کرده است.

طرح ربایش که در ونزوئلا انجام شد را آمریکا در جنگ ۱۲ روزه در ایران هم داشت. دو تابعیتی‌ها از خیلی قبل‌تر آمده بودند در صد کیلومتری تهران نشسته بودند، مثلاً یک نجار حرفه‌ای از آلمان با دستگاه‌های درجه یک به اسم مبل‌سازی آمده بود و چند محفظه چوبی برای ربایش درست کرده بود.

یکی از موانع بزرگ ایجاد تغییر در ونزوئلا، حضور فردی به نام «دیوسدادو کابلو» در مقام وزیر کشور است که بر سازمان‌های ضداطلاعات نظامی و غیرنظامی ونزوئلا همچنین شبکه جاسوسی گسترده داخلی آن نفوذ قابل توجهی دارد.خوزه گارسیا، استراتژیست نظامی ونزوئلا در این باره می‌گوید: «تمرکزها اکنون بر دیوسدادو کابلو است. زیرا او ایدئولوژیک‌ترین، خشن‌ترین و غیرقابل پیش‌بینی‌ترین عنصر رژیم ونزوئلا است.»

ترامپ در استراتژی امنیت ملی جدید (NSS) نوامبر ۲۰۲۵، بر کنترل منابع انرژی در نیمکره غربی تأکید کرده و این حمله را بخشی از "صلح از طریق قدرت" دانسته. این اقدام می‌تواند قیمت نفت را برای چین افزایش دهد و وابستگی‌اش به خاورمیانه را بیشتر کند، که خود یک نقطه ضعف استراتژیک است.از سوی دیگر، آمریکا با کنترل احتمالی ونزوئلا می‌تواند صادرات نفت به چین را محدود کند، که این بخشی از جنگ تجاری گسترده‌تر است. تحریم‌های اخیر آمریکا علیه تانکرهای مرتبط با چین، که توسط CNN گزارش شده، نشان‌دهنده این است که واشنگتن قصد دارد زنجیره تأمین انرژی پکن را مختل کند.

در بیانیه نیکولاس مادورو در پی حمله نظامی آمریکا به کشورس آمده است: «جمهوری بولیواری ونزوئلا تجاوز نظامی شدید دولت فعلی ایالات متحده آمریکا علیه خاک ونزوئلا و جمعیت آن در مناطق غیرنظامی و نظامی کاراکاس، پایتخت جمهوری، و ایالت‌های میراندا، آراگوا و لا گوایرا را در برابر جامعه بین‌المللی رد، تکذیب و محکوم می‌کند. این اقدام نقض آشکار منشور سازمان ملل متحد، به ویژه مواد ۱ و ۲ است که احترام به حاکمیت، برابری قانونی دولت‌ها و ممنوعیت استفاده از زور را تضمین می‌کند. چنین تجاوزی صلح و ثبات بین‌المللی، به ویژه در آمریکای لاتین و کارائیب را تهدید می‌کند و جان میلیون‌ها نفر را در معرض خطر جدی قرار می‌دهد.

پزشکیان با اشاره به فساد و رانت ایجاد شده ناشی از عرضه ۲۸ هزار و ۵۰۰ تومانی، گفت: این اصلاحات اقتصادی با بسیاری از مداخلات سیاسی همراه است، بسیاری از افراد صاحب نفوذ از این روند حمایت می‌کنند، چه قانونی چه غیرقانونی، چه سیاسی و چه امنیتی، چرا نمی‌توانیم مشکل را حل کنیم؟ چون پشتوانه دارند. چرا که سیاسیون از اینها حمایت می‌کنند، افرادی پشت موضوع هستند که اگر شده و بتوانند هر کسی را از تخت و تاجش پایین می‌کشند

الیگارشی به هیچ اصولی جز سود خود پایبند نیست و هر چیزی کل جامعه یا حاکمیت را هم حاضر است قربانی سوداگری خود کند. به همین دلیل هم هست که به آنها سرمایه‌دار یا فعال اقتصادی نمی‌گویند زیرا از انجام هر اقدام وحشیانه‌ای ابا نمی‌کنند و جامعه را به سمت نابودی و درگیری می‌برند. در کلمبیا کسی به آقای پابلو اسکوبار نمی‌گفت فعال اقتصادی و به این اعتبار من فکر می‌کنم الیگارش‌ها ما هم فعال اقتصادی نیستند بلکه تبهکارانی چون اسکوبار هستند که از فقر و نیستی جامعه برای خودشان ثروتهای افسانه‌ای به هم زدند.

ما ۵۰۰ سال است که می‌خواهیم هخامنشی را احیاء کنیم، اما در دنیای امروز، حتی آمریکا توان ایجاد هژمونی در دنیا را ندارد. تلاش برای بازسازی هخامنشی و صفوی نکنیم و طوری نشود که مانند جنگ دوم ایران و روسیه، به امید آزادسازی قفقاز شمالی، سربازان را تا پشت دروازه‌های قزوین بیاوریم و نهایتا به قراردادی متوسل شویم و صلح‌آفرینان را هم خائن بنامیم. ما همواره جنگ‌آفرینان را قهرمان دانسته‌ایم. البته لازم است از بزرگانی مانند سردار سلیمانی تقدیر کنیم، اما باید حرکت رو به جلو داشته باشیم.

اعتراض کیهان به سخنگوی دولت از سوی یک حزب اپوزیسیون خارج از قدرت رسمی و همینطور از سوی یک شهروند عادی و یا بنگاه خصوصی، امری پذیرفته‌شده و عادی و طبیعی است اما همین اعتراض از سوی مسئولان یک نهاد وابسته به حکومت به صورت علنی، اقدامی از هر جهت غیرعادی، غیرطبیعی و کاملاً غیرقابل پذیرش است و نشان از بلبشویی بی‌سابقه در حکمرانی کشور دارد.

روند توجه این کشورها به چین عمدتاً از زمان «ترامپِ اول» آغاز می‌شود و پس از آن با سرعت قابل‌توجهی پیش می‌رود. دلیلش هم این بود که ترامپ در دوره اول، با این کشورها برخوردهای بسیار تحقیرآمیز و آزاردهنده‌ای داشت. یک نمونه مشهور آن دیدار امیر کویت با ترامپ است؛ در آن سفر رسمی، ترامپ تنها پنج دقیقه به او وقت داد و در همان جا به‌صراحت گفت: «قراردادهایتان را با چین لغو کنید.» و این رفتار فقط در مورد امیر کویت نبود؛ بلکه نوع نگرش او به همه شیخ‌نشین‌ها همین‌گونه بود. طبیعی بود که چنین برخوردهایی این کشورها را وادار کند به دنبال یک مفرّ یا یک جایگزین راهبردی بگردند. آن جایگزین در عمل، «چین» بود.

آرمان‌ها از طریق صلح امکان تحقق دارند، نه از طریق جنگ. ولی آمریکایی‌ها زور می‌گویند. در برجام هم با همه چیزهایی که پذیرفته شد، باز هم آمریکا قانع نشد‌.

ایالات متحده و اسرائیل در هماهنگی با برخی متحدان منطقه‌ای، به دنبال تجزیه و تضعیف دولت‌های مستقل هستند. این سیاست در سومالی، سودان و یمن به‌وضوح دیده می‌شود؛ کشورهایی که با بحران‌های داخلی و فشار خارجی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.در سال‌های اخیر، بحران‌های تجزیه‌طلبانه و جنگ‌های داخلی در غرب آسیا و شمال آفریقا بیش از آنکه ناشی از اختلافات داخلی باشند، نتیجه دخالت‌های خارجی‌اند. امارات در این روند نقش محوری داشته و با حمایت از گروه‌های مسلح و جدایی‌طلب در کشورهایی چون لیبی، یمن، سودان و سومالی‌ دولت‌های مرکزی را تضعیف کرده است.