فرهنگی

هرگز همیشه پشت خودش زندگی می کند مثل بعید چشمانت که از نزدیک هیچوقت ندیده ام محرومیت خود داشتن است خود جیزهایی که ندارم فضا همین است پشت خودش زندگی می کند ودرونش از درون...

در پوستِ شلاقیِ تاریکت در خیزی که به ماه داری در آن انحنا سالها می توانم پا سُست کنم زمین را متوقف کنم زمان را رودها را از حرکت باز...