برچسب: جنگ

حجم نفت عربستان که از طریق باب‌المندب به مقصد آسیا منتقل می‌شد، از حدود ۳.۴ میلیون بشکه در روز در ماه ژوئن به تنها ۱۲۸ هزار بشکه در روز در ماه اوت سقوط کرده است. این رقم در ماه سپتامبر اندکی افزایش یافته و به حدود ۷۰۰ هزار بشکه در روز رسیده است.

«انصارالله جزیره راهبردی میون در باریک‌ترین بخش تنگه باب المندب را به تصرف خود درآورد.» قایق‌های انصارالله نیروهایی را در مجمع‌الجزایر حنیش در دریای سرخ پیاده کردند که شامل جزایر حنیـش بزرگ، حنیـش کوچک و جبل زقر است. این مجمع‌الجزایر که بخشی از استان الحدیده است، در مسیرهای کشتیرانی دریایی در جنوب دریای سرخ قرار دارد.

در یک سناریوی فرضی که در آن رفت‌وآمد از تنگه هرمز تا بخش عمده سال ۲۰۲۷ مختل باقی بماند، خطرات مربوط به رتبه اعتباری برخی ناشران بدهی در کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس ممکن است افزایش یابد ذخایر مالی بسیار بزرگ دولت‌های کویت، امارات متحده عربی و قطر عامل اصلی محدود کردن تأثیر درگیری بر رتبه‌های اعتباری آنها بوده است.» اما هرچه اختلال طولانی‌تر شود، احتمال بیشتری وجود دارد که این ذخایر برای جبران کاهش صادرات، افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل و بیمه و خسارت‌های گسترده‌تر اقتصادی مصرف شوند.

چهار شوک تاریخی، شوک قدرت‌های بزرگ، شوک چین، شوک هوش مصنوعی و شوک آمریکا، در حال به‌هم‌ریختن چشم‌انداز جهانی هستند. این چهار شوک جهان را به دوره‌ای آشفته و احتمالاً طولانی از گذار از یک عصر به عصر دیگر پرتاب کرده‌اند. بنابراین فعلاً باید انتظار داشته باشیم در دوره‌ای از «بحران دائمی» زندگی کنیم؛ دوره‌ای که در آن منابع بی‌ثباتی ساختاری هستند و اختلال‌ها پیوسته رخ می‌دهند.

مشکل این است که اهدافِ دوطرف با یکدیگر قابل‌جمع نیستند. آمریکا می‌خواهد فشار اقتصادی را حفظ کند، بدون اینکه هزینۀ نظامی‌اش از کنترل خارج شود. ایران می‌خواهد همین فشار اقتصادی را به نقطه‌ای برساند که ادامۀ آن برای آمریکا و متحدانش مقرون‌به‌صرفه نباشد. بنابراین هر اقدامی که از نگاه واشنگتن، «مدیریت بحران» محسوب می‌شود، ممکن است از نگاه تهران، تلاش برای تثبیتِ شکستِ ایران تلقی شود.

به نظر می‌رسد که ایران و ایالات متحده در حال برداشتن گام دیگری در نردبان تشدید تنش هستند. ایالات متحده بار دیگر نفتکش‌های ایرانی نزدیک خارک و جاسک را هدف قرار داده، اما برخلاف دو روز پیش، این بار به نظر نمی‌رسد که این حملات پاسخی به هرگونه حمله ایران به نیروهای دریایی ایالات متحده در منطقه باشد. بلکه به نظر می‌رسد که این حملات بخشی از کمپین فشار اقتصادی فزاینده علیه ایران باشد.

اقتصادهای عضو شورای همکاری خلیج فارس -شامل بحرین، کویت، عمان، قطر، عربستان سعودی و امارات متحده عربی- در حال دست‌وپنجه نرم کردن با پیامدهای جنگ ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران هستند؛ جنگی که تأثیر عمیقی بر سرمایه‌گذاری در سراسر منطقه داشته است.

آینده جهان در اختیار دیکتاتورها، سیاستمداران افراطی و رهبران جنگ‌طلب نیست. این آینده به تصمیم‌ها و رفتار میلیون‌ها انسان عادی نیز بستگی دارد؛ به شجاعت، همبستگی، نوع‌دوستی و باور آنها به امکان تغییر.جهان امروز ممکن است در یکی از خطرناک‌ترین مقاطع چند دهه اخیر قرار داشته باشد، اما هنوز زمان داریم. شاید مهم‌ترین وظیفه همین باشد که چشم‌ها را باز نگه داریم، واقعیت را ببینیم و از نگاه کردن به آینده هراس نداشته باشیم.

تهران برای نخستین بار طی ماه‌های اخیر، به‌جای تمرکز بر پایگاه‌های زمینی، پهپادهای شناسایی یا کشتی‌های تجاری، مستقیما شناورهای جنگی و ناوشکن‌های آمریکایی را هدف تهدید قرار داده است؛ شناورهایی که علاوه بر مشارکت در حملات علیه ایران، نقش اصلی را در اجرای محاصره دریایی و محدود کردن رفت‌وآمد نفتکش‌ها و کشتی‌های باری ایران دارند.

«جنگ با ایران به روابط و اعتبار ایالات متحده در سطوح مختلف آسیب رسانده است. متحدان آمریکا در خلیج فارس از ایالات متحده به دلیل آغاز این جنگ بدون رضایت و مشورت با آنها بسیار ناراحت هستند، اگرچه کاملاً واضح بود که آنها قربانیان اصلی این جنگ خواهند بود». زونس افزود: «ما به طور نامحدود درگیر جنگی خواهیم بود که بارها و بارها شروع می‌شود و دوره‌های شدیدی خواهد داشت و هیچ یک از طرفین با جنگ بیشتر قصد پیشبرد آرمان خود را ندارند. از بسیاری جهات، حملات ایالات متحده بیشتر به نظر می‌رسد که بیشتر جنبه‌ی تسکین‌دهنده دارند و بر اساس ناامیدی و نه محاسبات استراتژیک انجام می‌شوند».

هم‌زمان اخباری از تشدید درگیری‌ها در محدوده تنگه هرمز منتشر می‌شود، اما واکنش بازارهای داخلی به این تحولات نسبت به گذشته محدودتر شده است؛ گویی بازارها در این مقطع، حساسیت کمتری به اخبار سیاسی و نظامی نشان می‌دهند و بیشتر تحت تأثیر متغیرهای بنیادی، نرخ ارز و جریان نقدینگی قرار دارند.

کارشناسان هدف قرار دادن دو ناو هواپیمابر آمریکایی توسط ایران را «تشدید حساب‌شده» نامیده‌اند. این درگیری چند ماهه، اخیرا به طور فزاینده‌ای در دریا در ادامه پیدا کرده و هر دو طرف سعی می‌کنند بر این تنگه استراتژیک - یک گلوگاه جهانی که تهران از آن به عنوان اهرم فشار در جنگ استفاده می‌کند - کنترل خود را اعمال کنند.شاید مهم‌ترین سوال استراتژیک کنونی این باشد که زمان در نهایت به نفع کدام طرف عمل خواهد کرد.

رئیس دولت‌های یازدهم و دوازدهم، درباره مطالبه«انتقام» هم از اصل انتقام عبور نمی‌کند؛ از «شیوه و اولویت آن» سخن می‌گوید و معتقد است که انتقام باید به شیوه ائمه هدی باشد: «امام صادق، امام باقر و امام سجاد علیهم‌السلام، اولین انتقام واقعی را از خون امام حسین گرفتند». او میان دو نوع انتقام تفکیک می‌کند: «یک انتقام، انتقام سطح پایین بود که توسط توابین گرفته شد و یک انتقام، انتقام واقعی بود که توسط ائمه هدی گرفته شد».

به نظر می رسد در صورت اعزام ناو از سمت کره جنوبی به خلیج فارس، ایران عملیات تقابلی شدیدی را آغاز خواهد کرد، چرا که این مساله می تواند سبب به هم خوردن تعادل جبهه ها و باز شدن دروازه ورود کشورهای خارجی به خلیج فارس و کمک به آمریکا می شود و این اصلا برای ایران خوب نیست.

چین نه امریکایی شد و نه از استقلال خود دست کشید، بلکه از دشمنی دایمی با امریکا به ساختن قدرت مستقل خود روی آورد. در دهه‌های بعد، این روند ادامه یافت و در دوره شی جین‌پینگ، چین با تکیه بر اقتصاد، فناوری، قدرت نظامی، بازار بزرگ داخلی و حضور گسترده در اقتصاد جهانی، به رقیبی راهبردی برای امریکا تبدیل شد. امروز آنچه بیش از شعارهای ضدامریکایی چین، رهبران امریکا را نگران می‌کند، ظهور کشوری است که می‌تواند با امریکا همکاری کند، با آن رقابت کند و در مواردی در برابر آن بایستد، بدون آنکه سرنوشت خود را به تصمیم واشنگتن گره زده باشد.