برچسب: انرژی

یکی از احتمالاتی که ممکن است در روزهای آتی به وقوع بپیوندد، ازسرگیری جنگ ایران و آمریکا است. در مورد چگونگی این جنگ احتمالی چند و چون و بحث، فراوان است. اینکه این جنگ چگونه پیش خواهد رفت، مساله ای است که باید به آن پاسخ داد 

وقتی ترامپ فرمان آغاز جنگ علیه ایران را صادر کرد، آن را «گشت و گذاری» نامید که تنها چند هفته طول خواهد کشید. شش ماه بعد، این درگیری به کابوسی برای تقریباً همه کسانی که حتی از راه دور درگیر آن بودند، تبدیل شده است. اکنون اگر چه اهداف جنگی ترامپ محقق نشده، این اهداف همچنان در حال تغییر هستند: از درخواست اولیه تسلیم کامل ایران، تغییر رژیم و کنار گذاشتن برنامه هسته‌ای، تا درخواست‌های اخیر که صرفاً بر بازگشایی تنگه هرمز و مهار برنامه هسته‌ای متمرکز است.

گلدمن ساکس هفت پروژه جایگزین را بررسی کرده که در صورت اجرای کامل، می‌توانند ظرفیت انتقال حدود ۱۴ میلیون بشکه نفت و محصولات نفتی در روز ایجاد کنند. هزینه اجرای این طرح‌ها بین ۳۰ تا ۴۸ میلیارد دلار برآورد شده است. یکی از مهم‌ترین پروژه‌ها، بازسازی و توسعه خطوط لوله‌ای است که عراق را به ترکیه، سوریه و اردن متصل می‌کند و می‌تواند روزانه دو میلیون بشکه به ظرفیت صادرات منطقه بیفزاید.

بسته شدن تنگه هرمز در پی آغاز جنگ ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران، جریان انتقال نفت جهانی را با شوک بزرگی مواجه کرده و این موضوع بر قیمت‌های جهانی تاثیر مستقیمی گذاشته است. با این همه، به نظر می‌رسد توانایی بازار برای یافتن راه‌هایی، ولو ناکافی، برای دور زدن انسداد این آبراهه حیاتی باعث شده که تا این لحظه قیمت‌های نفت به اندازه‌ای نجومی افزایش پیدا نکنند.

سیاست ترامپ بر ایجاد توازن میان ابزارهای نظامی و دیپلماتیک استوار شده است؛ از یک سو ادامه حملات و تهدید به تشدید فشارها و از سوی دیگر، حفظ امکان مذاکره. با این حال، این رویکرد دوگانه با چالشی اساسی روبه‌رو است: ادامه جنگ می‌تواند شکاف میان دولت و افکار عمومی آمریکا را عمیق‌تر کند، در حالی که پایان‌دادن به آن بدون دستیابی به اهداف اعلام‌شده، ممکن است با واکنش منفی بخش مهمی از پایگاه مذهبی و سیاسی حامی اسرائیل مواجه شود.

در ابتدای جنگ، آمریکا خواستار تسلیم کامل ایران، تغییر نظام، جلوگیری دائمی از دستیابی تهران به سلاح هسته‌ای و پایان حمایت ایران از گروه‌های منطقه‌ای از جمله حزب‌الله بود. با این حال، جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، اخیراً اهداف جنگ را به دو موضوع محدود کرده است: تضمین ادامه صادرات نفت و گاز کشورهای خلیج فارس به بازار جهانی برای پایین نگه داشتن قیمت انرژی در آمریکا و جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای.

یکی از بزرگترین مشکلات دولت ترامپ در خروج از جنگ ایران، فهرست اهداف بسیار مطلق‌گرایانه‌ای است که رئیس جمهور دونالد ترامپ و تیمش ارائه داده‌اند. این اهداف شامل تسلیم کامل ایران، تغییر حکومت، عدم دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای و پایان دادن به حمایت تهران از گروه‌های نیابتی در خاورمیانه مانند حزب‌الله بوده است.

به گفته سخنگوی وزارت خارجه، توافقاتی نیز حاصل شده؛ موضوعی که در صورت تأیید رسمی می‌تواند ریسک عرضه انرژی را کاهش دهد و زمینه افت بیشتر قیمت نفت را فراهم کند. هم‌زمان، تردد از باب‌المندب نیز طبق داده‌های S&P Global به‌شدت کاهش یافته و ریسک حمل‌ونقل در دریای سرخ همچنان پابرجاست.

اگر پیمان‌های دوجانبه و چندجانبه در شمال دریای خزر ملغی نشوند و ایران به سهم خود از منابع نفت و گاز این دریا اعتراض داشته باشد، ناچار است در دادگاه‌های بین‌المللی علیه روسیه و سایر کشورهای ذی‌نفع خزر طرح دعوی کند. این مسئله در حالی مطرح می‌شود که ایران تاکنون به دلیل مشخص‌نبودن رژیم حقوقی خزر و عمق زیاد آب در سواحل خود نتوانسته است به استخراج و بهره‌برداری نفت و گاز برسد، آن هم در شرایطی که استان‌های شمالی کشور در فصول سرد از ناترازی گاز رنج می‌برند. براساس حقوق بین‌المللی دریاها و دریاچه‌ها، اصل انصافی وجود دارد که ایران حتی می‌تواند درباره عمق آب در سواحل خود و استخراج غیراقتصادی منابع طرح اعتراض کند و خواستار بهره‌برداری منصفانه منابع نفت و گاز خزر شود.

با توسعه مسیرهای جایگزین انتقال انرژی، ۱۶ خط لوله نفت و گاز می‌توانند وابستگی به تنگه هرمز را کاهش داده و جایگاه راهبردی این آبراه را با چالش جدی مواجه کنند.

به گزارش نبأخبر،برای دهه‌ها، پرسش محوری در بازارهای جهانی انرژی این بود که آیا نفت کافی برای پاسخگویی به تقاضای رو به رشد جهانی...

دکترین جدید ترامپ، اگرچه در ظاهر متوجه ایران است، اما در واقع چالشی برای کل نظام تجارت جهانی و حقوق بین‌الملل به شمار می‌آید. این بیانیه، آمریکا را از جایگاه سنتی «تضمین‌کننده آزادی کشتیرانی» به جایگاه ادعایی «قیم و مدیر تنگه هرمز» منتقل می‌کند؛ جایگاهی که با اخذ عوارض کلان، اعمال محدودیت و کنترل دسترسی همراه است. از این رو، این دکترین، جهان را در برابر انتخابی مهم قرار داده است

بحران تنگه هرمز دیگر صرفا یک رویارویی نظامی میان ایران و آمریکا نیست، بلکه به آزمونی برای اقتصاد جهانی تبدیل شده است؛ چرا که حتی بدون اعلام رسمی بسته شدن این آبراه، کاهش چشمگیر تردد کشتی‌ها برای ایجاد شوک در بازارهای انرژی و تجارت جهانی کافی است.

در صورت توقف کامل جریان صادرات نفت از تنگه هرمز، بازار انرژی آمریکا با چالش‌های جدی روبه‌رو خواهد شد. ذخایر راهبردی نفت آمریکا (SPR) که پشتوانه اضطراری امنیت انرژی این کشور است، از زمان آغاز جنگ به‌طور محسوسی کاهش یافته است.در نتیجه، حجم این ذخایر اکنون به ۳۱۹.۵ میلیون بشکه رسیده است؛ رقمی که پایین‌ترین میزان از سال ۱۳۶۲ (دوران ریگان) محسوب می‌شود. این وضعیت می‌تواند آسیب‌پذیری آمریکا را به شکل چشمگیری افزایش دهد و توان واشنگتن برای مقابله با شوک‌های بازار جهانی انرژی را با محدودیت جدی مواجه سازد.

مراکز داده جهان در سال ۲۰۲۴، حدود ۴۱۵ تراوات‌ساعت برق مصرف کردند. این میزان معادل روزانه حدود ۶۷۰ هزار بشکه نفت است؛ انرژی‌ که فقط برای فعالیت مداوم سرورها مورد استفاده قرار می‌گیرد.این آژانس پیش‌بینی کرد، مصرف برق مراکز داده تا سال ۲۰۳۰، به ۹۴۵ تراوات‌ساعت در سال افزایش یابد که معادل حدود ۱.۵ میلیون بشکه نفت در روز خواهد بود. این میزان تقریبا برابر با تولید روزانه یک کشور یا شرکت نفتی متوسط است؛ انرژی‌ که صرف آموزش مدل‌های هوش مصنوعی و پردازش درخواست‌های کاربران می‌شود.