با وجود گستردگی سیستم‌های عامل روی کامپیوتر که سابقه‌ی چند ۱۰ ساله دارند، سیستم‌های عامل گوشی از جمله اندروید و آی‌اواس در فاصله‌ی ۱۰ سال گذشته به این چرخه اضافه شدند و اگرچه شرکت‌هایی مانند مایکروسافت هم تلاش کرده تا سیستم عامل ویندوز فون را برای گوشی‌های خود عرضه کند، اما همچنان گوگل با ارائه‌ی اندروید و پس از آن و البته با اختلاف زیادی، شرکت اپل با ارائه‌ی آی‌اواس در صدر این لیست قرار دارد. این موضوع حاکی از آن است که ایجاد سیستم عامل جدید، نمی‌تواند صرفاً با موفقیت نمونه‌های قبلی همراه باشد و البته هدف ایجاد نمونه‌های جدید هم حائز اهمیت است.

اخیراً امیر ناظمی – معاون وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات – با اشاره به تصمیم برای ایجاد سیستم عامل بومی موبایل، اظهار کرد: یک درصد از نیازمندی‌های ما به سیستم عاملی نیاز دارد که نسبت به دو فاکتور امنیت و استقلال آن مطمئن باشیم؛ این‌که نفوذی به آن نباشد و تصمیم دیگری بر آن تأثیر نگذارد. سیستم عامل بومی یعنی سیستم عاملی که پاسخگوی نیاز بومی بوده و برای نیازهای ما شخصی‌سازی شده باشد؛ درواقع قرار نیست به نیاز همه پاسخ دهد، بلکه برای یک سری نیازمندی‌های خاص است.

چرا به سیستم عامل بومی نیاز داریم؟

وی با بیان این‌که قرار نیست دولت این سیستم عامل را بنویسد، افزود: این سیستم عامل آماده شده و می‌تواند روی گوشی‌هایی که در ایران تولید می‌شود، قرار گیرد و با بعضی برندهای خارجی هم مذاکراتی انجام شده است؛ اما در کل، به معنای اجبار برای آن‌ها نیست و قرار نیست جایگزین همه سیستم‌های عامل شود. اگر زمانی شهروندی ترجیح داد و دوست نداشت با این سیستم‌های عامل کار کند چون برایش محدودیت ایجاد کرده، این امکان برایش وجود خواهد داشت.

در نهایت اگرچه مسؤولان خبر از ایجاد سیستم عامل موبایل می‌دهند، اما باید توجه داشت قرار نیست این سیستم عامل جدید جایگزین تمامی سیستم‌های عامل شود و این موضوع به معنای اجبار برای همه‌ی کاربران نیست، بلکه آنچه اهمیت دارد، فراهم کردن دو فاکتور امنیت و استقلال برای ابزار جدید است. هرچند صرف نظر از میزان نیاز به ایجاد سیستم عامل بومی، این‌که این پروژه تا چه اندازه می‌تواند موفق باشد و یا مانند سایر پروژه‌های بومی از جویشگر و پیام‌رسان به‌نحوی به بخش بایگانی حوزه فناوری اطلاعات منتقل می‌شود، جالب توجه است.