نظم نوین سرمایه داری – نباءخبر
×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true
true

ویژه های خبری

true
    امروز  سه شنبه - ۲۵ تیر - ۱۳۹۸  
false
true
نظم نوین سرمایه داری

به نقل ازصدانیوزچهل سال پیش بازارهای نوظهور وجود نداشتند. این اصطلاح که حالا همه جا شنیده می شود، در سال ۱۹۸۱ متولد شد. آنتوان ون آگتمیل یک مقام مسئول در موسسه مالی بین المللی_شاخه ای از بانک جهانی_ این اصطلاح را ابداع کرد. او در پی عنوان وسوسه انگیزتری برای صندوق سهام جهان سوم بود. معتقد بود که این عنوان فقط تصاویری از پلی استر های بی دوام، اسباب بازی های ارزان، فساد زیاد، تراکتورهای دوران اتحاد شوروی و مزارع برنج پر از آب را به ذهن می آورد.

این چیزها را نمی شد به راحتی از ذهن سرمایه گذاران غربی خارج کرد. آنها سرمایه گذارانی بودند که چندان به افق های دورتر از خودشان توجهی نشان نمی دادند. ون اکتمیل به یاد می آورد که در دهه ۱۹۷۰ وقتی در Bankers Trust Company  کار می کرد، رئیسش به او گفته بود: غیر از ایالات متحده امریکا بازاری وجود ندارد. البته رئیس او اشتباه می کرد، ولی نه کاملا. در سال ۱۹۷۰، دنگ شیائوپینگ قهرمان اصلاحات اقتصادی چین هنوز در تبعید به سر می برد. ایندیرا گاندی نخست وزیر هند چند سالی قبل به سوسیالیسم روی آورده بود، بانک ها را ملی کرده و برای کسب و کارهای بزرگ محدودیت ایجاد کرده بود. و چند سال بعد هم که از دموکراسی رویگردان شد. ویتنام هنوز درگیر جنگ بود . پسران شیکاگو، همان تکنو کرات هایی که به دست اقتصاددانان مکت شیکاگو مثل آرنولد هاربرجر و میلتون فریدمن تربیت شده بودند، هنوز در شیلی به نفوذ زیادی نرسیده بودند. در آن زمان شیلی رئیس جمهور سوسیالیستی به نام سالوادوره آلنده داشت که معتقد بود اقتصاد را می توان به شکل مرکزی با کمک کامپیوتر Burroughs 3500 برنامه ریزی کرد. همان طور که سرمایه گذاران غربی تردیدهایی نسبت به جهان سوم داشتند، جهان سوم هم به آنها به دید تردید و سوءظن می نگریست. در دهه ۱۹۷۰، کشورهای در حال توسعه معتقد بودند که سرمایه داری معادل استثمار و وابستگی است. آنها از قیمت رو به کاهش کالاهای صادرتی شان و نیز نفوذ مدام شرکت های چند ملیتی خارجی می نالیدند و آنها را یادگارهای دوران استعمار قلمداد می کردند . آنها در کنفرانس سازمان ملل متحد درباره تجارت و توسعه  در ژنو، خواهان نظم نوین اقتصادی بین المللی شدند، نظمی که بیش تر منافع آنها را تامین کند. چهل سال بعد، نظم نوینی شکل گرفت و این نظم با آنچه آنها در دهه ۱۹۷۰ دنبال می کردند بسیار تفاوت داشت. کشورهای در حال توسعه با سرمایه داری آشتی کردند. آنها حالا در پی جذب سرمایه گذاری خارجی هستند، نه به دنبال سلب مالکیت. آنها همچنین می خواهند مصرف کنندگان غربی را با کالاهای تولیدی رقابتی خود مسحور کنند. تصمیم گیرندگان در این کشورها منافع خود را نه در یک کنفرانس چپ گرا مثل UNCTAD بلکه در ارتفاعات داووس در تفریحگاه اسکی سوئیس و در برگزای سالانه مجمع جهانی اقتصاد دنبال می کردند، جایی که بزرگترین و بهترین ها در عرصه تجارت، سیاست  و رسانه گرد هم می آید. در بیش از ۴۰ سال گذشته، اصطلاح بازارهای نوظهور EM، وارد زبان و برنامه سرمایه گذاران جهانی شده است و سهم اقتصادهای نوظهور در حال توسعه از GDP دنیا رو به افزایش است. این همان روندی است که تمام بازارها را فارق از هر نوع ایدئولوژی در بر خواهد گرفت و به هیچ و جه نمی توان از آن اجتناب کرد.

 

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true